Στίχοι-Τραγούδια-Άστρα-Πουλιά

Αλλά τα βράδια

Και να που φτάσαμε εδώ
Χωρίς αποσκευές
Μα μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι
Και εγώ ονειρεύτηκα έναν καλύτερο κόσμο
Φτωχή ανθρωπότητα, δεν μπόρεσες
ούτε ένα κεφαλαίο να γράψεις ακόμα
Σα σανίδα από θλιβερό ναυάγιο
ταξιδεύει η γηραιά μας ήπειρος

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Βέβαια αγάπησε
τα ιδανικά της ανθρωπότητας,
αλλά τα πουλιά
πετούσαν πιο πέρα

Σκληρός, άκαρδος κόσμος,
που δεν άνοιξε ποτέ μιαν ομπρέλα
πάνω απ' το δέντρο που βρέχεται

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Ύστερα ανακάλυψαν την πυξίδα
για να πεθαίνουν κι αλλού
και την απληστία
για να μένουν νεκροί για πάντα

Αλλά καθώς βραδιάζει
ένα φλάουτο κάπου
ή ένα άστρο συνηγορεί
για όλη την ανθρωπότητα

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Καθώς μένω στο δωμάτιο μου,
μου 'ρχονται άξαφνα φαεινές ιδέες
Φοράω το σακάκι του πατέρα
κι έτσι είμαστε δυο,
κι αν κάποτε μ' άκουσαν να γαβγίζω
ήταν για να δώσω
έναν αέρα εξοχής στο δωμάτιο

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη

Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ' ένα άστρο ή μ' ένα γιασεμί
σαν ένα τραγούδι που καθώς βρέχει
παίρνει το μέρος των φτωχών

Αλλά τα βράδια τι όμορφα
που μυρίζει η γη!

Δος μου το χέρι σου..
Δος μου το χέρι σου..

Γερνάς και σκοτεινιάζει

Ήταν ατέλειωτη η μέρα κι ως νύχτωνε σε μια γωνιά
μ' ένα τσιγάρο του πατέρα τους άντρες παίζαμε κρυφά.

Τώρα η μέρα σε τρομάζει γύρω αποτσίγαρα σωρός
και πια δεν είναι γυρισμός γερνάς και σκοτεινιάζει

Γέλια παιδιών έξω απ' το σπίτι πέτρες στην τσέπη της ποδιάς
μα έφτανε ένα νεκρό σπουργίτι για να σε κάνει να πονάς

Μεγάλες εποχές

Κάθε που νυχτώνει ο αέρας μυρίζει αγιόκλημα,
σα να 'χουμε από καιρό λησμονηθει
τα τραμ μ' έναν θόρυβο από σίδερα που αδειάζουν
στρίβουν τη γωνιά και χάνονται -
παραίσθηση, βέβαια: τα τραμ έχουν από
καιρό καταργηθεί.
Κι αυτοί που διαβήκαν το δειλινό σκυφτοί,
ήταν ωραίοι γιατί είχαν νικηθεί.

Παλικάρι χλωμό
μες στο καπηλειό
απομείναμε οι δυο μας,
ο καημός σου βραχνάς
πάψε να πονάς
η ζωή γοργά περνά
δυο κρασιά, δυο στεναγμοί
κι έχε γεια.

Σαββατόβραδο

Μοσχοβολούν οι γειτονιές
βασιλικό κι ασβέστη,
παίζουν τον έρωτα κρυφά
στις μάντρες τα παιδιά.

Σαββάτο βράδυ μου έμορφο
ίδιο Χριστός Ανέστη,
ένα τραγούδι του Τσιτσάνη
κλαίει κάπου μακριά.

Πάει κι απόψε τ' όμορφο
τ' όμορφο τ' απόβραδο,
από Δευτέρα πάλι
πίκρα και σκοτάδι.
Αχ, να 'ταν η ζωή μας
Σαββατόβραδο
κι ο Χάρος να 'ρχονταν
μια Κυριακή το βράδυ.

Οι άντρες σχολάν' απ' τη δουλειά
και το βαρύ καημό τους
να θάψουν κατεβαίνουνε
στο υπόγειο καπηλειό.

Και το φεγγάρι ντύνει, λες,
με τ' άσπρο νυφικό του
τις κοπελιές που πλένονται
στο φτωχοπλυσταριό.

Πάει κι απόψε τ' όμορφο
τ' όμορφο τ' απόβραδο,
...

Τάσος Λειβαδίτης 1922-1988

La vie en pause

Τέρμα. Δεν θα αντέξω άλλη διάψευση των προσδοκιών μου φέτος. Είχα κάνει πολλά όνειρα για τις Ζωές των άλλων μετά από όσα διθυραμβικά είχα διαβάσει από την εποχή που προβαλλόταν σε λιγοστούς κινηματογράφους και η φήμη της διαδιδόταν σαν κίτρινος πυρετός. Την είδα κι αν εξαιρέσεις μια διακριτική βαρεμάρα δεν μου προξένησε κανένα αξιομνημόνευτο συναίσθημα. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τόσοι πολλοί έπαθαν τόσο πολύ την πλάκα τους.
Επίσης το Fountain, που μετά το Ρέκβιεμ γεννούσε μια πανύψηλη γλυκιά απαντοχή, μόλις είδα τη φάτσα "γλυκιά-σύζυγος-που-χάνεται-τόσο-μα-τόσο-άδικα" κατάλαβα αμέσως ότι επρόκειτο περί μαντολάτου.

-Ως πότε κύριοι θα παίζετε με τις προσφάτως αποκτηθείσες πειρατικές μου ικανότητες, που ξεροσταλιάζω με την κοιλιά στο στόμα στα ράπιντσεαρ;-

Το μόνο που μου άρεσε πολύ τελικά, ήταν το La vie en rose μ' αυτή την άτιμη την Κοτιγιάρ που μου στράγγιξε τους δακρυγόνους.

Κατά τα λοιπά, ζούμε και ζουμάρουμε στην αποθέωση του κλισέ, βαριέμαι τόσο πολύ δηλαδή που η πλήξη σαν σιδερένια με βαραίνει με βαραίνει με γονατίζει με ισοπεδώνει με πατάει με φυτεύει με λαγουμιάζει, αν συναντήσω την Αλίκη θα της πω πάνω από φλιτζάνια του τσαγιού με τους φίλους μας τους τρελούς και τους αργοπορημένους

Θα βρεθεί καιρός, θα βρεθεί καιρός
Ένα προσωπείο να ετοιμάσεις, τα πρόσωπα που συναντάς να συναντήσει
Θα βρεθεί καιρός για να δολοφονήσεις και να δημιουργήσεις
Και καιρός για όλα τα έργα και τις μέρες των χεριών
Που υψώνονται και ρίχνουν μιαν ερώτηση στο πιάτο σου
Καιρός για σένα, καιρός για μένα
Και καιρός ακόμα για χιλιάδες δισταγμούς
Και χιλιάδες θεωρήσεις και αναθεωρήσεις
Προτού να πάρουμε τσάι με φρυγανιές*

Αν κάπνιζα ακόμα, θα είχα καπνίσει μέχρι τώρα ενάμισι πακέτο, αν έπινα θα άνοιγα ένα παλιομερλό, αν μπορούσα να χορέψω θα χόρευα αυτό
και τότε σίγουρα όλα θα ήταν πιο όμορφα.

*Τ.Σ. Έλιοτ

Τα πάντα τη-ρει

O Vuillemin είναι από τους αγαπημένους μου. Σαρκαστικός, κυνικός, χονδροειδής και ρυπαρός, θα μπορούσε να είναι πρώτη φίρμα στην πολιτική, αν δεν είχε τόσο χιούμορ.

H ζωή δεν είναι μπλογκ μωρό μου

Όταν ήμασταν μικροί κι ατίθασοι γράφαμε στα τετράδια "εσείς που βρήκατε τους ανθρώπους σας κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει γερά, τρυφερά, κοκκινήσατε άραγε ποτέ για την τόση ευτυχία σας;" ή κάπως έτσι, του Μποντλέρ ήταν νομίζω. Το θυμάμαι πάλι όταν κάνω την καθιερωμένη βόλτα στα blogs. Τα πιο πετυχημένα έχουν τον κύκλο τους, που τους εξασφαλίζει κάθε φορά έναν ικανό αριθμό σχολίων. Είναι οι μπλόγκερς και οι σχολιαστές οι οποίοι συνήθως είναι επίσης μπλόγκερς αν και όχι τόσο επιτυχημένοι οι περισσότεροι.

Mερικές φορές μπορεί να διαβάσεις τις απίστευτες κρυάδες ως σχόλια σ' ένα ενδιαφέρον ποστ, ο συντάκτης του οποίου αισθάνεται υποχρεωμένος να απαντήσει με έναν καλοζυγισμένο λόγο, ή μια έξυπνη ατάκα, επειδή το επιβάλλουν οι καλοί τρόποι του οικοδεσπότη. Άλλες φορές διαβάζεις το στάνταρ σχόλιο "υπέροχο πόστ!" σε μία μπαρούφα.

Κάποιοι μπαίνουν από το σπίτι τους, άλλοι από τη δουλειά τους και γενικώς όλοι αυτοί που συνθέτουν την ιστορία των blogs δεν πολυβγαίνουν. Πού να πας άλλωστε; Εδώ είσαι ελεύθερος, μπορείς να είσαι γνωστός κι ανώνυμος μαζί, μπορείς να βρίσεις να κολακέψεις, να εκφραστείς, να ταυτιστείς και να απηυδήσεις.

Εδώ στη μαγική μπλογκόσφαιρα, μπορείς να ταξιδέψεις πιο γρήγορα και από το φως, να φτάσεις στα άκρα και να βρεις κάποιους που σε περιμένουν, για να σε αγαπήσουν, να σε μισήσουν και μετά να σε ξεχάσουν, είναι το μοναδικό μέρος που καταφεύγεις μόνος και σου δίνει την ψευδαίσθηση ότι δεν είσαι μόνος, δεν είναι υπέροχο;

Εταιρία κινητής τηλεφωνίας προτρέπει τους πελάτες της να δημιουργήσουν κι αυτοί ένα μπλογκ, τί σημασία έχει αν κάποιος δεν έχει εκφραστεί ποτέ του, ήρθε η ώρα και είναι τόσο απλό, δε χρειάζεται να έχεις κάτι να πεις.

Μερικές φορές βαριέμαι τη ζωή μου στα blogs και τότε κλείνω όλα τα παράθυρα και βγαίνω έξω να πάρουν τα μυαλά μου καθαρό αέρα. Άλλες επισκέπτομαι το ένα μπλογκ μετά το άλλο, καταπίνω χιλιάδες λέξεις, αισθάνομαι το μεγάλωμα του μπλόγκερ μέσα από τα εύστοχα λόγια του και τα μεστά νοήματα, μέσα από τον έξυπνο συγκερασμό και προσπαθώ να μεγαλώσω κι εγώ μαζί του για να μην κρύβω άλλο τη δική μου πίσω από τη δική του μοναξιά.

Θαύμα!

για τις δύσκωλες μέρες

Ήλιος και πράσινα άλογα

Την πιο σύντομη προεκλογική περίοδο ακολούθησε μία απαράμιλλη παρλαπιπίωση δίχως τέλος
όπου όλοι ασχολούνται με τις εσωκομματικές εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ λες και ολόκληρη η ύπαρξή τους
εξαρτάται από αυτό
ατέρμονες συζητήσεις και αναλύσεις από τα μίντια
δεν μας απασχολεί σχεδόν τίποτε άλλο
ο ήλιος είναι πράσινος
ανατέλλει και δύει από το δεξιόστροφο κόμμα της αντιπολίτευσης
πόσο μικρά και ασήμαντα ανθρωπάκια είμαστε
δεν βλέπουμε πέρα από τη μύτη μας
ξεχνάμε τη ζωή μας πνίγοντάς την μέσα στην καθημερινότητα
φιμώνουμε τη φωνή του εσώτερου εαυτού μας και πλέουμε αποχαυνωμένοι στο θόρυβο και στα παράσιτα
μέχρι να μας ταρακουνήσει προσωρινά το επόμενο σοκ μιας τραγωδίας μακρινής ή κοντινής
ή η επόμενη γιορτή/αργία όπου θα ξεχαστούμε και πάλι μέσα σε αέναα επαναλαμβανόμενες κοινοτοπίες σε λόγια και χειρονομίες
θα μπουχτίσουμε αυτοκαταστροφικά από υπερβολές μέχρι να φτάσουμε σε απώλεια συνείδησης
και ο καιρός θα περάσει χωρίς να έχουμε προλάβει να γευτούμε τη ζωή μέχρι την τελευταία σταγόνα
γιατί ξεχάσαμε να είμαστε σε επαφή με την πηγή κι έτσι θα φύγουμε στεγνοί και διψασμένοι.