Ήταν φανερό ότι ο Αλσίντ κυκλοφορούσε μ' άνεση μες στο μεγαλειώδες, σαν στο σπίτι του ούτως ειπείν, μιλούσε στους αγγέλους με το "συ" αυτός ο τύπος, και δεν τον έπαιρνες χαμπάρι. Είχε προσφέρει, δίχως καλά καλά να το καταλάβει, σε μια κοπελίτσα, μακρινή συγγενή του, χρόνια μαρτυρίου, την εκμηδένιση της φτωχής του ζωής σ' αυτή τη ζεματιστή μονοτονία, δίχως όρους, δίχως παζάρι, δίχως συμφέρον άλλο απ' αυτό της καλής του καρδιάς. Πρόσφερε σ' εκείνο το μακρινό κοριτσάκι αρκετή τρυφερότητα για να ξαναγίνει ο κόσμος απ' την αρχή, και δεν το 'βλεπε κανείς.
Αποκοιμήθηκε μεμιάς, στο φέγγος του κεριού.Θέλησα να ξανασηκωθώ για να κοιτάξω καλά τα χαρακτηριστικά του στο φως. Κοιμόταν σαν όλο τον κόσμο. Έμοιαζε πολύ κοινός. Κι όμως, δεν θα ΄ταν άσχημα αν υπήρχε κάποιο κόλπο για αν ξεδιακρίνεις τους καλούς απ' τους κακούς.
σελ. 196
Οι μεν ιθαγενείς λειτουργούν τελικά μόνο με το βούρδουλα, έχουν αυτή την αξιοπρέπεια, ενώ οι Λευκοί, τελειοποιημένοι χάρη στη δημόσια εκπαίδευση, δουλεύουν από μόνοι τους.
Ο βούρδουλας κουράζει στο τέλος αυτόν που τον χειρίζεται, ενώ η ελπίδα δύναμης και πλούτου με την οποία μπουκώνονται οι Λευκοί δεν στοιχίζει τίποτα, τίποτε απολύτως.Ας μη μας εκθειάζουν πια την Αίγυπτο και τους Τατάρους τυράννους! Οι αρχαίοι αυτοί ερασιτέχνες δεν ήταν παρά ξιπασμένοι άσχετοι στην ύψιστη τέχνη του να ξεζουμίζουν τ' όρθιο ζώο από την τελευταία στάλα μόχθου. Δεν ξέρανε, οι πρωτόγονοι αυτοί, να τον φωνάζουν "Κύριο" τον σκλάβο και να τον βάζουν να ψηφίζει κάπου κάπου ούτε να του πληρώνουν την εφημερίδα ούτε, κυρίως, να τον οδηγούν στον πόλεμο για να τον γιατρέψουν απ' τα πάθη του.
σελ. 171
Οι φιλόσοφοι, σκέψου και τούτο επί τη ευκαιρία, αυτοί είναι που άρχισαν να τον παραμυθιάζουν το λαουτζίκο...Μόνο από κατηχητικό ήξερε ο λαουτζίκος! Βαλθήκαν, καθώς διακήρυξαν, να τον εκπαιδεύσουν... Α! Κι αν είχαν αλήθειες να του αποκαλύψουν! Ωραίες! Όχι ψόφιες! Που λάμπανε! Που σε θάμπωναν! Αυτό είναι! άρχισε να λέει ο λαουτζίκος, αυτό ακριβώς! Αυτό, πέρα για πέρα! Να πεθάνουμε γι' αυτό! Μόνο να πεθάνει θέλει ο λαός! Το ΄χει στο αίμα του. "Ζήτω ο Ντιντερό" να γκαρίζουν, κι έπειτα "Μπράβο Βολταίρε!" Αυτοί είναι φιλόσοφοι! Και ζήτω ο Καρνό που οργανώνει καλά τις νίκες! Και ζήτω όλοι! Αυτοί τουλάχιστον δεν τον αφήνουν να ψοφήσει μες στην αμάθεια και το φετιχισμό το λαουτζίκο! Του δείχνουν, οι δικοί σου, τους δρόμους της Ελευθερίας! Τον χειραφετούν! Δεν τους πήρε πολύ! Να μάθουν όλοι να διαβάζουν εφημερίδες! Η σωτηρία! Τί στα κομμάτια! Και μάνι μάνι! Τέρμα οι αγράμματοι! Φτάνει πια! Πολίτες-στρατιώτες μονάχα! Που να ψηφίζουν! Να διαβάζουν! Και να πολεμάνε! Και να βαδίζουν! Και να στέλνουν φιλιά!
σελ. 88
Είναι έτσι κάτι γωνιές στις πόλεις τόσο ηλίθια άσχημες, που βρίσκεσαι εκεί σχεδόν πάντα μόνος.
σελ. 100
Μόλις το τέλειωσα το ξανάπιασα από την αρχή. Το "Ταξίδι στην άκρη της νύχτας" του Σελίν (εκδ. ΕΣΤΙΑ, μτφ. Σεσίλ Ιγγλέση-Μαργέλλου). Το βιβλίο των βιβλίων.
Φτάσαμε καλέ μου Μπαρνταμού, αλλά δεν θα σε καληνυχτίσω ακόμα.
Ακολουθούν αγαπημένα αποσπάσματα.
