Όταν αποκτάς παιδί είναι σα να αλλάζεις πίστα. Το παιχνίδι χοντραίνει. Αν δεν είσαι γερός παίκτης αναγκάζεσαι να γίνεις, δεν υπάρχει άλλη οδός. Ο χρόνος δεν είναι πια αυτό που ήξερες. Εσύ δεν είσαι πια αυτό που νόμιζες. Τα πάντα αλλάζουν, ο τρόπος που βλέπεις τα πράγματα αλλάζει.
Ξεχνάς τις μικρές απολαύσεις, καφές με εφημερίδα στη λιακάδα, ξενύχτια, πιώματα, χουζούρεμα, άγονη πλήξη. Δεν υπάρχουν πια υπαρξιακά, μόνο καίρια ερωτήματα, τί θα φάμε, μην κρυώσει, ποιό είναι το κατάλληλο παιχνίδι, πότε θα κοιμηθεί επιτέλους. Στο νανούρισμα κάνεις σχέδια-όνειρα-συνδυασμούς: πλύσιμο πιάτων,άπλωμα ρούχων, μπάνιο,τσιγάρο,νετ,διάβασμα,τηλεφώνημα, καλλωπισμός, μαγείρεμα, τί απ' όλα; Δεν προλαβαίνεις ούτε τα μισά.
Η Αισθηματική Αγωγή πεταμένη μισοφαγωμένη στα πλακάκια της κουζίνας, μια ξύλινη κουτάλα δίπλα στο κρεβάτι, ένα τζιν παντελονάκι στο συρτάρι του γραφείου, ένα μασητικό στο μπάνιο, ένα παπούτσι στο στόμα της. Έχεις να βγεις βράδυ από τον Ιανουάριο του 2007, έχεις μαύρους κύκλους, δεν έχεις προσωπική, κοινωνική ζωή, ερωτική μαγεία. Πάνε τα κεριά και τ' αρωματικά γιατί τα τρώει, πάνε και οι εξαίσιες μουσικές, μας τα 'χουν ζαλίσει οι Μαζού.
Νιώθεις ευτυχία, πληρότητα, αγαλλίαση, υπερηφάνεια, απελπισία, δυστυχία, ανημπόρια, άγχος, οργή, καθημερινά σε εναλλασσόμενες υπερδόσεις. Μεγαλώνεις ένα παιδί, μία εύθραυστη ζωή, κρατάς στα χέρια σου το θησαυρό και το φως του κόσμου, πρέπει να γίνουν όλα σωστά, ποιός γνωρίζει πάντα το σωστό; και τελικά, αυτό είναι το νόημα της ζωής; να δίνεις όλη σου την ενέργεια, τη φροντίδα, την αγάπη, την προσοχή σε κάποιον, να είσαι υπεύθυνος για έναν άλλον;
Του τα δίνεις όλα και όμως ξεχειλίζεις, γίνεσαι σούπερ ήρωας μπορείς να περπατήσεις πάνω στο νερό, να σηκώσεις απίθανο βάρος και να πετάς στα ουράνια αγκαλιά με το καταπληκτικό απερίγραπτο πανάκριβο δώρο σου.
