Τα διαμάντια της ελληνικής μουσικής σκηνής

Τελευταία μ' αρέσει πάρα πολύ αυτό το τραγούδι


ακούγοντας και ξανακούγοντάς το, συνειδητοποιώ ότι έχουμε μια πολύ δυνατή μουσική σκηνή,
η Μόνικα είναι πρόσφατο παράδειγμα


για να μην αναφέρω την κραταιά δύναμη του Αγγελάκα


τον υπέροχο Παύλο Παυλίδη


τον πολύπλευρο Θανάση Παπακωνσταντίνου


τον αγαπημένο Κωνσταντίνο Βήτα


και ο Φοίβος Δεληβοριάς δεν είναι κακός


τα Μωρά στη Φωτιά τα θυμάστε;


-θα θυμηθώ κι άλλους να προσθέσω-

αλλά αφού έχουμε τόσους πολλούς, πολύ καλούς
γιατί στέλνουμε κάθε χρόνο στη γιουροβίζιον αυτές τις παπαριές και γινόμαστε (για άλλη μια φορά) ρεζίλι;

UPDATE: Και ένα συγκρότημα-αποκάλυψη:οι Transistor!


Τα Κίτρινα Ποδήλατα (επίκαιρο, δώσε και χώσε!)


Οι Ρόδες


Οι Μπλε


Οι Ψόφιοι Κοριοί


Η Sunny Μπαλτζή


Τα Διάφανα Κρίνα


Η Λευκή Συμφωνία κάποτε


Η Γενιά του Χάους


Ο Τζίμης Πανούσης,φυσικά


Η σειρά των ονομάτων είναι τυχαία, η επιλογές υποκειμενικές, η καλλιτεχνική τους αξία διαφοροποιείται από το καλό στο καλύτερο. Φυσικά το θέμα δεν είναι γιουροβίζιον, είχα ανάγκη να πιστέψω σε κάτι ελληνικό και μου απέδειξα ότι η ελληνική σκηνή ΤΑ ΣΠΑΕΙ.

UPDATE 2: Παρά λίγο να ξεχάσω τη Λένα Πλάτωνος!


Επίσης, οι Matisse


Οι Raining Pleasure!


Οι Berlin Brides


Οι Mary and the Boy


*much respect*

(εμείς) Οι νεόπτωχοι

Το ζήσαμε και θα εξακολουθήσουμε να το ζούμε μέχρι νεωτέρας και αυτό. Την χειρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών. Την πρώτη και ίσως όχι μοναδική, του νέου αιώνα. Εμείς, που κοιμηθήκαμε στα πούπουλα, ξυπνήσαμε ένα πρωί στην πίσσα. Φως πουθενά, έξοδος από το τούνελ, σε μία τριετία λένε. Μέχρι τότε, θα μάθουμε να ζούμε αλλιώς, διαφορετικά απ’ ότι είχαμε συνηθίσει.

Αλλά, δεν ήμασταν πάντα έτσι. Κάποτε ζούσαμε με λιγότερα και δεν μας ένοιαζε πολύ. Η έλλειψη δεν γινόταν σαράκι, ούτε η επιθυμία σκλαβιά. Χαιρόμασταν περισσότερο, δουλεύαμε λιγότερο. Δεν πάει πολύς καιρός από τότε, άλλαξαν όμως πολλά. Γέμισε ο κόσμος νεόπλουτους, επιδειξίες της χλίδας, αρχοντοχωριάτες, σνομπαρίες της πεντάρας. Το σκηνικό μεταβλήθηκε και η αισθητική βιάστηκε κατ’ επανάληψη.

Τους ζηλέψαμε! Μπορούσαμε να ζήσουμε όπως αυτοί, για την ακρίβεια να δείχνουμε ότι ζούμε όπως αυτοί, με δανεικά. Τα δάνεια ήταν πιο προσιτά από ποτέ, οι κάρτες μάς μαύλιζαν. Αγοράζαμε αγοράζαμε αγοράζαμε, καταναλώναμε, καταβροχθίζαμε, γιατί μόνον έτσι υπήρχαμε. Αλλάξαμε αυτοκίνητο, πήραμε δεύτερο, τρίτο, οφείλαμε να έχουμε το κινητό τελευταίας τεχνολογίας, να πάρουμε σπίτι, εξοχικό, να πάμε διακοπές σε μέρη εξωτικά, για σκι, εκεί που πάνε οι celebrities, να κάνουμε σπα, ψώνια, συνέχεια ψώνια, πάντα.

Και μετά, ξυπνήσαμε από το υλικό όνειρο για να υποδεχτούμε τον εφιάλτη. Δεν υπάρχει μία! ούτε στο Κράτος, ούτε στην τσέπη μας. Αυτά που ξέραμε να τα ξεχάσουμε, ούτε σούσι, ούτε τζακούζι, ούτε Γκούτσι για τη Σούλα και τον Μήτσο. Και πώς να πορευτείς; Αυτοί που ούτως ή άλλως δεν είχαν ποτέ τη δυνατότητα για πολυτέλειες θα ζοριστούν κι άλλο. Οι υπόλοιποι, ακόμα περισσότερο. Μέχρι να δουν και την άλλη όψη:

Θα χαλαρώσουμε. Θα είμαστε νεόπτωχοι και πένητες, ανάμεσα σε ομοίους ή άλλους με δυσμενέστερη μοίρα. «Θα επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες» λένε κάποιοι. Πώς θα γίνει αυτό δεν ξέρω, αλλά δεν μπορεί παρά να γίνει. Αναγκαστικά θα πάψουμε να ζούμε για τη βιτρίνα και μέσα από τη βιτρίνα. Υπάρχει ακόμα και η περίπτωση να γίνουμε άνθρωποι και όχι μόνον καταναλωτές.

Είναι κι αυτός ένας ξεριζωμός από μια χρυσή ψευδοπατρίδα. Ήταν πολύ ψεύτικη, πολύ ξένη για να μας λείψει. Περισώνουμε ό,τι μπορούμε και προχωράμε, (δεν φανταζόμασταν βέβαια ότι το προεκλογικό σύνθημα του Παπανδρέου «πάμε!» θα υλοποιούταν κάπως έτσι)… Έχουμε πολλά ν’ ανακαλύψουμε, να επινοήσουμε, να μοιραστούμε. Έχουμε μια συνενοχή και ένα κοινό πρόβλημα να αντιμετωπίσουμε. Επιτέλους θα αντιδράσουμε, όχι για την ευημερία, αλλά για την επιβίωση. Και αυτό, είναι πολύ πολύ άγριο λυκάκια μου.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα πόλης "Monitor"

Φύγε Μέρφι φύγε

Σου 'χει τύχει να αναρωτιέσαι τί συγγένεια έχεις με τον Μέρφι; (γαμώ τους νόμους μέσα γαμώ)
Λοιπόν, όποιος έχει ρίξει κατάρα από την Καθαρά Δευτέρα και έπειτα, στη μικρή πικρή/γλυκιά μας οικογένεια, να πάει να γαμηθεί ν' ασπρίσει!
άιντε....
παλιοζηλιάρηδες
να τελειώνει αυτός ο Γολγοθάς -που ποτέ δεν τον χώνεψα
και καλή ανάσταση παίδες.