Θα σάς εξαφανίσουμε

Λίγες ημέρες πριν τις εκλογές
όλοι μού λένε τί θα πρέπει να ψηφίσω
νοιάστηκαν όλοι ξαφνικά για μένα
και το καλό του τόπου, που οφείλω να ζυγίσω


Άλλοι μού λένε να μην πάω να ψηφίσω
το σάπιο σύστημά του Κράτους ν' αρνηθώ
κι άλλοι μου λένε άκυρο να ρίξω
και πώς μ'  αυτό τον τρόπο, θα διαμαρτυρηθώ


Κι εγώ που βλέπω πως κωλύομαι να ζήσω
όπως θα έπρεπε και ως επιθυμώ
γραμμένους έχω όσους θέλουν να με πείσουν
για τον καλό τους και τον ιερό σκοπό


Πίσω απ' τις λέξεις έχω μάθει να διαβάζω
και πίσω από τα προσωπεία των ισχυρών
με άγρια χαρά θα τους μαυρίσω
και από τα τρία θα λάβουν το μακρύτερον.

Βαθιά υπόκλιση

Χθες βράδυ είδα τη "Στρέλλα". Είδα τρελά αστέρια από τη γροθιά της στο στομάχι. Είδα τη ζωή πίσω απ' τα δάκρια.Έκλαιγα, αλλά όχι από λύπη. 

Ήταν το μεγαλείο που με τσάκισε.

Γέλαγα, φοβόμουν, θαύμασα.

Δεν ήθελα με τίποτα να τελειώσει αυτό το όνειρο. Είδα ότι δεν είχα δει τίποτα ακόμα. 

Η πιο ποιητική είδηση

που διάβασα ποτέ είναι αυτή εδώ

"Φεγγάρι ασημοφέγγαρο
 Μ' αίμα από γιασεμιά"
. . . . . . . . . . . . . . . . . .
"Είμαι ο στρογγυλός κύκνος στο ποτάμι
Είμαι τ'  ασημολύχναρο της γης
και μες στις φυλλωσιές προβάλλω
σαν αυταπάτη μιας χλωμής αυγής"

                 

                               από τον "Ματωμένο γάμο" του Φ. Γ. Λόρκα 

Άρτος και θεάματα

Σιχαίνομαι την τηλεόραση. Για καμιά δεκαριά χρόνια δεν είχα καν στο σπίτι μου αυτή τη "δαιμόνια μηχανή". Και τώρα ακόμα, στο φτύσιμο την έχω. Δεν αντέχω να δω ολόκληρο ένα δελτίο ειδήσεων. Δεν ξέρω πόσα ριάλιτι και εκπομπές μαγειρικής έχει φέτος το τηλεοπτικό πρόγραμμα. Δεν έχω ιδέα πόσα είναι τα σκουπιδομαγκαζίνο "κοινωνικού σχολιασμού". 

Ξέρω πως είναι υπερβολικά πολλά.  Ξέρω επίσης πως ειδικά φέτος, του χρόνου και μέχρι το τέλος της κρίσης, αυτές οι παραγωγές είναι προορισμένες να επιτελέσουν μέγα κοινωνικό έργο. να προσφέρουν άρτο και θεάματα στην ισχυρότερη δόση. Τώρα που το καλάθι της νοικοκυράς είναι άδειο, ο ελεύθερος χρόνος απεριόριστος, φάτε μάτια ψάρια. Μπορείτε να κοιτάζετε όσο θέλετε τη βιτρίνα με τα φαγητά και τα γλυκά, φτωχά μου παιδιά (και φτωχοί μου ηλικιωμένοι).
Τυλιχτείτε με την κουβερτούλα σας στον καναπέ, φανταστείτε ότι συμμετέχετε στα γεύματα της αφθονίας, σκουπίστε τα σάλια σας, τα δάκριά σας, ακούστε προσεκτικά τους σοβαρούς τηλεπαρουσιαστές, θα σας αναλύσουν γιατί βρίσκετε σ'  αυτήν την κατάσταση, ελάτε τώρα, παραδεχτείτε το, φταίτε κι εσείς λίγο,παρακολουθήστε όλες τις λεπτομέρειες ενός μυθικού γάμου, ενός ξεκατινιάσματος, ζήστε την ένταση, δείτε μέσα από την κλειδαρότρυπα, παρακαλώ μην ντρέπεστε, είστε προνομιούχοι έχουμε αποκλειστικά καυτά νέα για σάς, δείτε το Νησί, αυτό θα πει εξαθλίωση,  μην είστε αχάριστοι, χαλαρώστε, καταπιείτε τον κόμπο σας, εσείς μπορεί να μην εργάζεστε, αλλά εργάζονται άλλοι πολύ σκληρά για σας, σεβαστείτε τον κόπο τους, να! δείτε, καταδικάστηκε σε ισόβια ο Κορκονέας, η δικαιοσύνη αποδόθηκε, μπορείτε να κοιμηθείτε ήσυχα τώρα. Ξεχάστε την 5ηΜαϊουΞεχάστε την 5η ΜαϊουΞεχάστε την 5η ΜαϊουΞεχάστε την 5η ΜαϊουΞεχάστε την 5η Μαϊου...


UPDATE: Η ανατομία ενός εγκλήματος εδώ.

Θάνατος στη Βενετία

Τί βιβλίο, τί ταινία, τί μουσική... Θεέ μου!

Proxima estacion: Esperanza

Διαβάζοντας το δοκίμιο του Eric Hobsbawm "H αρχή της ελπίδας" ("Επαναστάτες" εκδ. Θεμέλιο) ένιωσα να ανατινάζεται μέσα μου ένας κόσμος προκάτ απέλπιδος, στον οποίον είχα σφαλερά πιστέψει. Και κατέληξα ότι η απελπισία στην οποία καθοδηγούμαστε, δεν μπορεί παρά να συναντήσει την ελπίδα στο τέλος της διαδρομής.

Στην κόψη τους (την οποία έξοχα ανέλυσε ο Δημήτρης Λιαντίνης) θα γεννηθεί το θαύμα.

"Η αφετηρία της επιχειρηματολογίας του Καθηγητή Bloch είναι η εμπειρική παρατήρηση ότι ο άνθρωπος, παρά τους πιο απαισιόδους litterateurs [:λογοτέχνες], είναι ζώο που ελπίζει. Το να είναι κανείς ανικανοποίητος, το να επιθυμεί να οραματιστεί μια γενικότερη κατάσταση, όπου τα πράγματα θα είναι άλλα (δηλ. καλύτερα) απ' ότι είναι, αποτελεί τη στοιχειωδέστερη μορφή αυτής της θεμελιακής ανθρώπινης παρόρμησης.

Η ανώτερη μορφή της είναι η ουτοπία - η οικοδόμηση της τελειότητας, που οι άνθρωποι την επιδιώκουν ή προσπαθούν να την πραγματώσουν ή που τουλάχιστον ορθώνεται από πάνω τους σαν διανοητικός ήλιος.

[...]

Η ουτοπία μιας Εδέμ ή ενός Ελντοράντο, που ήταν χαμένα ή δεν είχαν ανακαλυφθεί, κατέτρυχε τους εξερευνητές, το ονειρικό τοπίο της τελειότητας -"ένας κόσμος πιο ταιριαστός για τον άνθρωπο"- κατατρύχει την ποίηση, την όπερα και τη ζωγραφική.

Όμως για τον Καθηγητή Bloch η ουτοπία είναι περισσότερα πράγματα ακόμη και από αυτό το πλατύ φάσμα από "προσμονές, εικόνες της επιθυμίας, περιεχόμενα της ελπίδας". Βρίσκεται μέσα σε όλους τους ανθρώπους που αγωνίζονται να "αυτοπραγματωθούν", δηλαδή να πραγματώσουν εδώ και τώρα το ιδανικό του πλήρως ανθρώπινου, που ξέρουμε ότι λανθάνει μέσα μας.

Βρίσκεται στο όνειρο της αιωνιότητας μέσα σε αυτήν τη ζωή, όπως στον πόθο του Φάουστ για τη στιγμή εκείνη της ζωής που θα 'ναι παντοτινή: "Μα μείνε, είσαι τόσο ωραία".

Αυτό το όνειρο του παρόντος που να εκτείνεται ως την αιωνιότητα βρίσκει την έκφρασή του, για τον Bloch, στην τέχνη της μουσικής.

[...]

Εκείνοι που πραγματικά αρνούνται την ουτοπία είναι εκείνοι που δημιουργούν έναν κλειστό και μέτριο κόσμο, απ' όπου οι μεγάλοι δρόμοι που ανοίγονται στην τελειότητα είναι φραγμένοι: η αστική τάξη.

Τούτο, γιατί ο αστικός κόσμος αντικαθιστά την ουτοπία με την "προσαρμογή" ή τη φυγή -την κοινωνία χωρίς ανέχεια ή δυστυχία με τη ζωή τού να χαζεύεις τις βιτρίνες ή τις διαφημίσεις του New Yorker, την αντιφιλισταϊκή ζωή με τις ιστορίες με γκάνγκστερ, την Εδέμ που δεν έχει ανακαλυφθεί με διακοπές στο Ποζιτάνο και μπουκάλια Κιάντι για λαμπατέρ. Αντί για ελπίδα υπάρχουν ψέμματα, αντί για την αλήθεια, ένα προσωπείο".