Μετά από τόσους χωρισμούς και διαζύγια που πέφτουν σαν βροχή μαζί με ψυχοφάρμακα και καταθλίψεις τόσο στο κοντινό μου περιβάλλον, όσο και στο μακρινό των "αστέρων" που εισβάλλει όμως αναπάντεχα στο καθιστικό και στη ζωή μου, κρατάω την ομπρελίτσα μου γουργουρίζοντας σαν βρεγμένη γάτα που βρήκε καταφύγιο σε μια απογοήτευση που όταν την καλοκοίταξε τελικά την γοήτευσε.
Κι έτσι είδα την άλλη όψη του νομίσματος κι έπαψα να νομίζω.
Δεν ξέρω.. μου φάνηκε ότι τράβηξαν πολύ αυτές οι γιορτές. Με κούρασε αυτή η αγοραία χαρά, η προκάτ ελπίδα φτιαγμένη από φελιζόλ και χρυσόσκονη, η αγάπη με το κιλό.
Ο φόβος για τον ιό που μετέδωσε την αγοραφοβία, τη μικροφοβία, που καλλιέργησε την αντικοινωνικότητα και μια ιδεοληπτική σχολαστικότητα.
Θα επιμείνω στην οπτική της σκοτεινής πλευράς κι ας κοροιδεύει η mamma, (άλλωστε δεν πιστεύω ότι υπάρχει φωτεινή) θα συνεχίσω το πριόνισμα του δέντρου της γης μαζί με τ' άλλα καλικαντζαράκια, θα γκρινιάζω, θα είμαι κακό παιδί (όσο με παίρνει τουλάχιστον) δεν θα τρώω όλο το φαϊ μου, θα ταξιδεύω περισσότερο έστω και νοερά, θα γελάω κατάμουτρα σε κάθε πικρή αλήθεια. Δε γαμιέται.
