Έγινε παρεξήγηση

Επιπόλαια τρελόπαιδα! Μετανιώνετε τώρα που ψηφίσατε τον ΓΑΠ ε; Τώρα που διαλύθηκε η ομίχλη και φάνηκε το τοπίο, τόσο άνυδρο και ζοφερό. Τώρα αντιληφθήκαμε ότι επρόκειτο περί παρεξήγησης.

Το «Πρώτα ο πολίτης» ήταν ένα από τα σαρδάμ του Έλληνα της διασποράς. Στην πραγματικότητα ήθελε να πει: Πρώτα ο ΥΠΟΤΕΛΗΣ! Αλλά μπερδεύτηκε και κανείς δεν τον διόρθωσε.

Το «Πάμε!...» ήταν ημιτελές, η συνέχεια ήταν «κατά διαόλου!»

Ενώ για το περίφημο «υπάρχουν λεφτά» λύθηκε η απορία, ήταν τα δικά μας βρε, αθώα κι απονήρευτα φτωχόπαιδα...

Γκέγκε;

Εμείς μπορούμε να περάσουμε και με λιγότερα λεφτά. Μην σου πω ότι μπορούμε να περάσουμε και χωρίς καθόλου λεφτά. Αλλά να, είναι που δεν υπάρχει προοπτική, είναι που η κρίση είχε προαποφασιστεί, είναι που είστε μόνον κλέφτες και ψεύτες. Γι’ αυτό αντιδρούμε, όχι για τις ανέσεις που χάσαμε. Γιατί δεν είμαστε καθόλου άνετοι τύποι. Είμαστε δύσκολοι τύποι. Κι εσείς, όχι μόνο δεν θα ξαναβγείτε στον αιώνα τον άπαντα, αλλά δεν θα μπορείτε ούτε να κυκλοφορήσετε στο δρόμο. Γιατί θα σας την έχουμε στημένη.

Χάξλεϊ-Όργουελ: 1-0

Πάντα είχα αυτή την απορία: Ο Χάξλει με τον "Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο" και ο Όργουελ με το "1984" -κορυφαία έργα αμφότερα- ήταν τόσο διορατικοί και οξυδερκείς, ή μήπως έδωσαν ιδέες στην εξουσία;

Οι άνεργοι αυξήθηκαν κατά 154.280 άτομα σε σχέση με το Φεβρουάριο του 2009

Το αβοήθητο παιδί

Ο κ. Κ. μιλούσε για την κακή συνήθεια των ανθρώπων να καταπίνουν σιωπηρά την αδικία που τους κάνουν και αφηγήθηκε τούτη την ιστορία: Κάποιος περαστικός είδε ένα παιδί να κλαίει και το ρώτησε τί το βασάνιζε. Να, είχα δυο γρόσια για να πάω στον κινηματογράφο μα ήρθε ένα αγόρι κι άρπαξε το ένα απ' το χέρι μου, αποκρίθηκε το παιδί κι έδειξε ένα άλλο αγόρι που στεκόταν λίγο πιο πέρα. Καλά, και δε φώναξες βοήθεια; ρώτησε ο άνθρωπος. Πώς, φώναξα, είπε το παιδί κι άρχισε τώρα να κλαίει λίγο πιο δυνατά. Και δε σ' άκουσε κανένας; ξαναρώτησε τώρα ο άνθρωπος και χάιδεψε στοργικά το παιδί. Όχι, αποκρίθηκε εκείνο κλαίγοντας μ' αναφιλητά. Δεν μπορείς να φωνάξεις πιο δυνατά; ρώτησε ο άνθρωπος. Όχι, αποκρίθηκε το παιδί που βλέποντας τον άνθρωπο να χαμογελάει είχε αρχίσει πάλι να ελπίζει. Τότε δώσε μου και τ' άλλο, είπε ο άνθρωπος, πήρε και το τελευταίο γρόσι από το χέρι του παιδιού και συνέχισε ξένοιαστος το δρόμο του.

Μπέρτολτ Μπρεχτ "Ιστορίες του κ. Κόινερ"

Παιδιά ΕΝΩΘΕΙΤΕ να βγούμε στους δρόμους

Συνεχίζοντας να διαβάζω εντατικά απόψεις σκεπτόμενων ανθρώπων, παρατηρώ ότι εκτός από την απογοήτευση και τα ενοχικά σύνδρομα που μας παραλύουν, όλοι διαφωνούν με όλους για όλα, ξοδεύοντας ενέργεια σε αντιπαραθέσεις που αποπροσανατολίζουν από τον κοινό στόχο όλων όσοι δεν ανήκουν στην πλουτοκρατία. Αποφασίσαμε να αντιδράσουμε όχι να φαγωθούμε μεταξύ μας και να ξαναπέσουμε στους καναπέδες αποκαμωμένοι, τραυματισμένοι και οριστικά απελπισμένοι.

Αξίζει να διαβάσετε το άρθρο του Νίκου Γ. Ξυδάκη στην Καθημερινή

Ο κερματισμός και η πολυδιαίρεση της κοινωνίας είναι όπλο των κυρίαρχων, είναι προσφιλές όπλο της αποικιοκρατίας, παλιάς και νέας, μαζί με την προπαγάνδα και την ωμή καταστολή. Η προπαγάνδα, επίσημη ή μεταμφιεσμένη, προσπαθεί να πείσει τη δοκιμαζόμενη κοινωνία, αφενός, ότι φταίμε όλοι εξίσου, γενικεύοντας και ισοπεδώνοντας· η τέτοια γενίκευση διαχέει δολίως σε όλους την ευθύνη και την ενοχή· και όταν όλοι φταίνε, κανείς δεν φταίει. Η προπαγάνδα, αφετέρου, σπείρει διχόνοια, διάσπαση, διαίρεση: οι ιδιωτικοί εναντίον των δημοσίων, οι υπάλληλοι εναντίον των ελευθεροεπαγγελματιών, όλοι εναντίον των φακελάκηδων γιατρών, των ρουφιάνων δημοσιογράφων, των κλεφτών ταξιτζήδων, όλοι εναντίον όλων. Και όλοι ενοχοποιημένοι, διασπασμένοι, οργισμένοι, σαστισμένοι - δηλαδή, έτοιμοι να υποδουλωθούν και πάλι, χωρίς να προλάβουν να κατανοήσουν, να συνθέσουν, να υπερβούν τα δεσμά.

καθώς και του Τάσου Κουράκη στο tvxs

Είναι κοινός τόπος ότι η ευημερία του κοινωνικού συνόλου είναι όρος για την ευημερία του κάθε ανθρώπου. Ότι η υιοθέτηση ατομικών στρατηγικών διεκδίκησης και επιβίωσης, μόνο συγκυριακά και βραχυπρόθεσμα ωφελεί τα άτομα ενώ μακροπρόθεσμα τα αποδυναμώνει, καθώς παραγνωρίζει την οργανική συνάρθρωση ατομικού και συλλογικού επιπέδου. Τελικά, η ίδια η κοινωνία ζημιώνεται στο σύνολό της, καθώς η πολυδιάσπαση και η λογική του μερικού συμφέροντος αδυνατεί να υπερασπιστεί αποτελεσματικά την κοινωνική συνοχή και την κοινή ευημερία.

Focus και refocus.

Hasta la vista!

Τις τελευταίες πέντε μέρες έχω διαβάσει χιλιάδες λέξεις και εκατοντάδες απόψεις στο διαδίκτυο, μου έχει έρθει να σπάσω την τηλεόραση, έχω νιώσει αηδία, οργή, απελπισία, έχω κλάψει, έχουν ανοίξει τα (κατακόκκινα) μάτια μου και το μυαλό μου, έμαθα πολλά, γνώρισα πένες αξιοσέβαστες, εκπομπές όπως η ραδιοφωνική Ελληνοφρένεια, παρακολούθησα έντονες διενέξεις, φοβήθηκα, έχασα το κουράγιο μου, το χιούμορ μου, βεβαιώθηκα ότι η εντατική παρακολούθηση της πολιτικής σε δηλητηριάζει, σε μουδιάζει, σε συμπυκνώνει και σε ελαχιστοποιεί.

Οι έννοιες έχασαν το νόημά τους, βιάστηκαν από τους καταχραστές των αντιθέτων τους, κατέληξαν φτυμένες στα πεζοδρόμια, στα έδρανα και στα πάνελ. Όλοι είμαστε καλοί ή όλοι είμαστε κακοί ή μήπως όλοι είμαστε καλοί και κακοί, αξίζουμε το καλύτερο ή το χειρότερο;
Αισθάνομαι εξαπατημένη και απαλλοτριωμένη και επιτέλους: έτοιμη. Να σηκωθώ, να ψηλώσω, να δυναμώσω, να αντισταθώ, να αντιδράσω, να επηρρεάσω τις δυνάμεις του χάους. Κι ας είμαι ένας κόκκος άμμου. Θα γίνω/θα γίνουμε γυαλί ρε πούστηδες!

Η ύστατη αγνεία κι η ύστατη δειλία. Ειπώθηκε. Να μην φανερώνω τις αδυναμίες μου και τις αηδίες μου στον κόσμο. Εμπρός. Η πορεία, το φορτίο, η έρημος, οργή και πλήξη. Σε ποιον να πουληθώ; Ποιό θηρίο να λατρέψω; Ποιά ιερή εικόνα καταπατιέται; Ποιές καρδιές να συντρίψω; Ποιά ψέμματα να ασπαστώ; Σε ποιό αίμα να τσαλαβουτήσω;
Καλύτερα να μην μπλέξεις με την εξουσία.
Η αχαϊρευτη ζωή, η τέλεια αποχτήνωση, -με λιπόσαρκο χέρι να σηκώσω το καπάκι της
κάσας, να κάτσω, να πάω απο ασφυξία"

Arthur Rimbaud από "Μια εποχή στην κόλαση"

Έχουμε ΣΟΣΙΑΛΙΜΟ μωρό μου!

Σπύρος Δερβενιώτης (από τον Πιτσιρίκο)

1,2,3, τσε:

ΚΡΙΣΗ
ΜΑΣ ΠΙΑΝΕI ΚΡΙΣΗ!