Το τραγούδι της τσαγκαροδευτέρας

One night I spat out
my lucky stars..

Οι αγοραίοι

Εδώ και 2-3 μέρες απέκτησα το βίτσιο να κάνω ζάπινγκ στα δελτία ειδήσεων των 8. Έτσι, σαν σπουδή στην εξημέρωση. Έκπληκτη άκουσα λοιπόν -μεταξύ άλλων- ότι οι αγορές γίνονται "νευρικές"(!) ενώ η είδηση ότι δεν προβλέπεται μείωση μισθών και συντάξεων στο νέο πακέτο μέτρων, διαδεχόταν την ανακοίνωση ότι θα γίνουν περικοπές της τάξεως του 40% στους μισθούς των υπαλλήλων των ΔΕΚΟ. Στο μεταξύ τα φαντεζί ρούχα της παρουσιάστριας γυάλιζαν ειρωνικά όταν μιλούσε για χρεωκοπία. Αλλά κυρίως, αυτό που με βάρεσε στο δόξα πατρί, ήταν ο τρόπος που αυτοί οι κουστουμαρισμένοι κύριοι και η φράου Μέρκελ, περιφέρουν το σαρκίο τους, εξαργυρώνουν το πνεύμα τους, μοσχοπουλούν την ψυχή τους. 
Δείχνουν τόσο σοβαροί και σίγουροι, τόσο σπουδαίοι, που αναρωτιέμαι αν έχουν ποτέ υπαρξιακά, πυρετό, αν ιδρώνουν, αν χέζουν, αν κλαίνε, αν αγαπάνε κάποιον, αν φοβούνται το θάνατο, αν έχουν σκεφτεί ποτέ ότι ο καθένας τους και όλοι μαζί είναι ένα Τίποτα, σε κανέναν από εμάς που ορίζουν τις ζωές μας, δεν θα λείψουν αν πάνε στα τσακίδια, αν όλοι αυτοί τελικά είναι οι "αγορές" και αυτό ακριβώς είναι που τους κάνει νευρικούς, προσπαθώντας  ίσως έτσι, να αποκτήσουν μια ανθρώπινη υπόσταση.   

Οι γεροί και οι γέροι

Τους  είδα σ’  ένα δελτίο ειδήσεων.  Ήταν νέοι της Θεσσαλίας που δεν θα πάνε να ψηφίσουν. Γιατί «όλοι το ίδιο είναι» και γιατί «τίποτα δεν θ’  αλλάξει». Πίσω από ένα ποτήρι φραπέ, κλασικά, αλλά χωρίς το χαβαλέ της προηγούμενης πενταετίας (ή πενταμήνου) χωρίς μαγκιά, μουδιασμένοι, αποκαμωμένοι, άνευροι, τραγικοί.

Από την άλλη, βλέπω τα γερόντια να σφυρίζουν από λύσσα, έτοιμα να χιμήξουν με μαγκούρες και καυτό λάδι στους «οχτρούς». Ετοιμοπόλεμοι και αποφασισμένοι κατεβαίνουν στις διαδηλώσεις,  δεν πιστεύουν πια κανέναν, βρίζουν και σιχτιρίζουν, αλίμονο στον πολιτικό που θα βρεθεί μπροστά τους για να τους ξαναπουλήσει φούμαρα.

Αυτοί οι άνθρωποι, που επιβίωσαν από πολέμους, διωγμούς, που δούλεψαν σκληρά μια ολόκληρη ζωή, έμελλε να ζήσουν στην εποχή της ευμάρειας, του νεοφιλελευθερισμού, της ΕΕ και  της παγκοσμιοποίησης αυτή την κρίση. Να ζήσουν για να δουν και την ξεφτίλα πίσω από το «σοσιαλιστικό» προσωπείο. Έχουν δει πολλά τα μάτια τους, αλλά αυτό τώρα στα στερνά, δεν τους αξίζει.

Αυτοί οι νέοι που κάθονται απελπισμένοι, οφείλουν να σηκωθούν για χίλιους λόγους, αλλά κυρίως γι’  αυτά τα γερόντια. Έχουμε πόλεμο και αυτοί είναι η πατρίδα μας.

Hasta la victoria siempre!

Η ναυτία

Τις τελευταίες μέρες, ώρες, διαβάζω κάτι καταπληκτικά κείμενα στα μπλογκ. Κάτι πύρινα άρθρα, κάτι εύστοχα σχόλια, ακούω Ελληνοφρένεια και νομίζω πως όπου να΄ναι θα σημάνουν οι καμπάνες. Αυτή είναι η πραγματικότητά μου, η πραγματικότητα που διάλεξα. 
Ήρθα όμως στο Ηράκλειο για να φηφίσω και συνομιλώντας με άτομα του συγγενικού μου περιβάλλοντος, συνειδητοποίησα πως -όπως η βλακεία- έτσι και η πραγματικότητα του Πρετεντέρη είναι αήττητη.
Οι άνθρωποι είναι πεπεισμένοι πως όλα αυτά γίνονται για το καλό μας. Άνθρωποι που πονάνε, αλλά ακόμα δεν πεινάνε, θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ.
Και διαβάζω όλα αυτά τα ωραία και τις εκκλήσεις για συνειδητή ψήφο και διαπιστώνω, ότι όλοι εμείς που διαβάζουμε και γράφουμε, ανακυκλωνόμαστε και αυτοί που θα μπορούσαν να πειστούν, απλά δεν διαβάζουν και δεν ακούν τέτοια πράγματα. Εικάζω ότι φοβούνται να προχωρήσουν ή να δοκιμάσουν να αλλάξουν γνώμη, γιατί θεωρούν ότι μπροστά τους χάσκει το κενό. 
Και στο τέλος όλοι εμείς, συμφωνούμε μεταξύ μας, αλλά η άλλη, η κραταιά πραγματικότητα γελάει, μοστράροντάς μας τα καλοακονισμένα της δόντια. Φοβάμαι πως η ψήφος μας, θα είναι όπως οι επιστολές-στρακαστρούκες. 


Στο μεταξύ, σήμερα καπνίζοντας στο μπαλκόνι, είδα δύο φορές μέσα σε μια μέρα, ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια.