Έζησα δυόμισι χρόνια στην Αλεξάνδρεια. Η ζωή στην Αίγυπτο ήταν παράξενη, είχε πάντα δύο όψεις.
Τραγική και αστεία, εύκολη και απίστευτα δύσκολη, ωραία και αποτρόπαια.
Μέσα στα τόσα, κάτι που μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση, ήταν όταν ένα μεσημέρι στη Siwa γκρεμίστηκε ξαφνικά τμήμα του εστιατορίου ενός ντόπιου κι εκείνος φώναζε αλλόφρων "Ελ χαμπντουλιλά" (δόξα τω Θεώ)! Κι αυτό, γιατί δεν είχε καταρρεύσει ολόκληρο και γιατί δεν είχε τραυματιστεί κανείς.
Μου πήρε πολύ καιρό να καταλάβω αυτή τη στάση ζωής, το χαρούμενο γέλιο τους, τους χορούς και τα τραγούδια τους, όταν τους κοίταζε η δυστυχία για να τους επιλέξει.
Το πρώτο Ίντερνετ καφέ στη Siwa ήταν μέσα σ' ένα "κατάστημα" με ηλεκτρικά είδη. Υπήρχε ένα ψυγείο, ένα πλυντήριο, μια τηλεόραση κτλ. και ένας υπολογιστής. Οι χρήστες, φυσικά ήταν βεδουίνοι και φορούσαν κελεμπίες.
Οι νεαροί Αιγύπτιοι εντάχθηκαν ταυτόχρονα σχεδόν με τους δυτικούς στην κοινωνία της πληροφορίας. Οι ταχύτητες είχαν το ρυθμό της καμήλας αλλά ποιός νοιαζόταν; Ο χρόνος εκεί, είναι απέραντος σαν την έρημο.
Στην Αλεξάνδρεια δεν υπήρχε σπίτι, όσο φτωχικό κι αν ήταν, που να μην έχει δορυφορική. Η κρατική τηλεόρασή ήταν τραγική, λίγοι περίμεναν να ενημερωθούν ή να ψυχαγωγηθούν από κει.
Οι πιστοί προσεύχονταν στα τζαμιά, στους δρόμους, στους χώρους εργασίας πέντε φορές τη μέρα. Οι πιστοί ήταν -και είναι- πολλοί. Στις επαρχιακές πόλεις, όλες οι οι γυναίκες φορούσαν μαντήλι. (Είδα τραβεστί να φοράει μαντήλι)!
Η λέξη Ισλάμ σημαίνει "υποταγή".
Έχω χρόνια να επισκεφτώ αυτόν τον τόπο. Δεν ξέρω πόσο έχει αλλάξει η κοινωνία. Ξέρω μόνο πως η πείνα, η ανεργία και η εξαθλίωση έχουν αυξηθεί. Όταν έβλεπα αυτές τις μέρες τους ταλαίπωρους τους ΜΑΤατζήδες, δεν μπορούσα να μην σκεφτώ ότι έφτιαχναν οι ίδιοι τα δακρυγόνα τους από κρεμμύδια.
Τότε (πριν από 10 χρόνια), οι αστυνομικοί ήταν πάρα πολλοί και οι ασφαλίτες ακόμα περισσότεροι. Ο Μουμπάρακ ήταν πανταχού παρών και τα πάντα επιτηρών.
Τώρα οι νέοι μεγάλωσαν και οι παλιοί ίσως αντιλήφθηκαν ότι το habdulila και το insha alla (αν θέλει ο Θεός) που το είχαν ψωμοτύρι, στέρεψε κι αυτό. Μαζί του και η υποταγή. Τώρα θα κάνουν το Θεό να θέλει και θα πει κι ένα τραγούδι! Ας είναι και μοιρολόι.
