Ίδε ο άνθρωπος

"Ο Χριστός ήρθε για να λύσει δυο σπουδαία προβλήματα, το κακό και το θάνατο, που είναι ακριβώς και τα προβλήματα των επαναστατημένων. Η λύση που έδωσε ήταν αρχικά να τ' αναλάβει ο ίδιος και να τα δοκιμάσει. Ο θεάνθρωπος υποφέρει κι αυτός με καρτερία. Το κακό και ο θάνατος δεν είναι πια απόλυτα μεμπτά γι'  αυτόν αφού υποφέρει και πεθαίνει. Η νύχτα του Γολγοθά έχει τόσο μεγάλη σημασία στην ιστορία των ανθρώπων γιατί μέσα στα σκοτάδια της η θεότητα, εγκαταλείποντας επιδεικτικά τα πατροπαράδοτα προνόμιά της, έζησε ως το τέλος, μαζί με την απελπισία της και την αγωνία του θανάτου.
Έτσι καταλαβαίνουμε το  Λ α μ ά  σ α β α χ θ α ν ί  και τη φοβερή αμφιβολία του Χριστού στην αγωνία του. Η αγωνία θα ήταν μικρή αν στηριζόταν στην αιώνια ελπίδα. Για να γίνει άνθρωπος ο θεός πρέπει να απελπιστεί". 
Αλμπέρ Καμύ "Ο επαναστατημένος άθρωπος"

Ισπανική σοφία

Η κοινωνία είναι κάπως έτσι:

Ο φτωχός δουλεύει

Ο πλούσιος τον εκμεταλεύεται

Ο στρατιωτικός φυλάει και τους δυο

Ο φορολογούμενος πληρώνει και για τους τρεις

Ο παγαπόντης ξεκουράζεται και για τους τέσσερις

Ο μπεκρής πίνει και για τους πέντε

Ο τραπεζίτης καταχράζεται και τους έξι

Ο δικηγόρος κοροιδεύει και τους επτά

Ο γιατρός σκοτώνει και τους οκτώ

Ο νεκροθάφτης θάβει και τους εννέα

Ο πολιτικός ζει στις πλάτες και των δέκα

"Χάθηκε η μπάλα"

Σήμερα το πρωί μεταξύ φασίνας και περιδιαβάσεων στο twitter, άκουσα αυτό το κομμάτι. Και μεράκλωσα. Λαχτάρησα να βρεθώ σ' ένα σκυλάδικο με καπνούς και πολύχρωμα φωτάκια στο σκοτάδι και ουίσκι, να τραγουδάω μέχρι να βραχνιάσω και να χορεύω παραπατώντας. 
Να έχω έναν ερωτικό καημό, μια καψούρα που να μου παραλύει το είναι. Και βαλάντωσα. Κάτι τέτοιες στιγμές δεν θα τις ξαναζήσω -δεν έχει σημασία αν θα ήθελα πραγματικά να τις ξαναζήσω. Είναι οριστικά πίσω, υποτίθεται. Και θυμήθηκα αυτό, από τις πιο αγαπημένες μου ταινίες. "Καταδικασμένοι να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο".
Ένα κόσμημα που θάμπωσε και το παράτησες σ'  ένα συρτάρι. Έσπασαν κομμάτια και τα πέταξες. Δεν μπορείς να θυμηθείς πώς ακριβώς ήταν. Όταν έλαμπε τόσο, που φώτιζε τον κόσμο. Τώρα η σκόνη του σού τρυπάει την καρδιά.
Μα τί σκέψεις κάνω πρωινιάτικα, λές να φταίει που σε λίγους μήνες κλείνω τα 40; Και σηκώθηκα να φτιάξω μπάμιες.

Το αντίδοτο

Το Μωρό μου φάλτσο και το Breathless με τα απαράμιλλα σχόλια, μου θύμισαν ότι το ισχυρότερο αντίδοτο στον πόνο είναι το γέλιο.
Το τρελό γέλιο, σα να μην υπάρχει αύριο. Όχι μόνο σε γιατρεύει, αλλά είναι και μεταδοτικό, ενώ όταν φτάσεις στο αποκορύφωμα (σαν σε οργασμό), γεννάει διαρκώς νέα αστεία, όλα είναι αστεία. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην δικαιούσαι να του γελάσεις κατάμουτρα.
Αυτό μάλιστα, είναι δύναμη. Ούτε τα λεφτά,ούτε η κατανάλωση,ούτε η εξουσία, ούτε η επιτυχία σε κάνουν τόσο άτρωτο.Το γέλιο σαν τον έρωτα, ισοπεδώνει τα πάντα στο πέρασμά του.
Αλλά, όσο μεγαλώνουμε, παύουμε να ερωτευόμαστε, όλο και πιο δύσκολα γελάμε. Μου έχει συμβεί, να θέλω να γελάσω και να μην έχω αέρα, να μην βγαίνει ήχος, να πνίγεται το γέλιο κάτω από μια πέτρα στενάχωρων στιγμών.
Τί βλακεία! Να γεννιέται και να πεθαίνει η κάθε μέρα μας αγέλαστη. 


Το είπε και ο Νίτσε: "πόσο ψεύτικη ήταν η αλήθεια που δεν μας χάρισε τουλάχιστον ένα ξέσπασμα  γέλιου!"