Ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα!

Συγκεντρωθήκαμε στην πλατεία Κύπρου, ανάμεσα σε ναούς και προσκυνήματα του καπιταλισμού. Τράπεζες,μαγαζιά με επώνυμα πανάκριβα ρούχα. Εργαζόμενοι, άνεργοι, φοιτητές, συνταξιούχοι, μαμάδες, παιδιά, μωρά, σκυλιά, άστεγοι,φρικιά, κοπέλες με φούξια νύχια. Κοιταζόμασταν. Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Έβρεχε. Μαζευτήκαμε πολλοί για τα δεδομένα της Ρόδου, κατηφορήσαμε προς το Δημαρχείο.Κατσαρόλες, κρουστά, σφυρίχτρες.
Φωνάζαμε. Οι τουρίστες μας φωτογράφιζαν. Δεν έφευγαν ούτε αυτοί, ήταν σκεπτικοί.
"ΕεεΟΟΟ πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω. ΟΥΣΤ" Πέσανε κάτι άκυρα συνθήματα, ένας εθνικός ύμνος, το Πότε θα κάνει ξαστεριά. Μετά άρχισαν τα καλά. Από φοιτητές και μαθητές. "Οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι Στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι". Πέντε έξι άτομα είχαν κάνει μπέρτα την ελληνική σημαία. Αμίλητοι.
Φωνάζαμε. Μάς έπνιγε το δίκιο. "Τον κόσμο τον αλλάζουν οι εξεγερμένοι και όχι οι ρουφιάνοι και οι υποταγμένοι". 
Θαύμασα τους μαθητές. Είδα στα μάτια τους τη φλόγα, ο κόσμος τους έλεγε να πάνε μπροστά, να φωνάξουν, να δράσουν "Μέχρι να φτάσουμε στην ηλικία να ψηφίζουμε θα τους έχετε αφήσει να πουλήσουν την Ελλάδα στη Γερμανία και τώρα πετάτε το μπαλάκι σ' εμάς;" Αδικημένα όμορφα παιδιά, η περιπέτεια πέθανε. Τώρα, μόνο άγρια μάχη για επιβίωση.Όλοι στο δρόμο!

Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις

Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας, πολλοί μπλόγκερς έγραψαν ποστ με θέμα τη γειτονιά τους. Τα περισσότερα ήταν δραματικά, αλλά καλά. Θέλω να γράψω κι εγώ κάτι για τη γειτονιά μου κι ας μη ζω πια στην Αθήνα. 

Μένω σε μια ήσυχη και "πολιτισμένη" περιοχή της Ρόδου. Καθαρή, με κήπους και δέντρα, με κάποια ωραία παλιά αρχοντικά.
Οι παιδικές χαρές ωστόσο (που δεν τις επισκέπτονται οι τουρίστες), είναι σε κακό χάλι και κάποιοι υποστηρίζουν ότι φταίνε οι αλλοδαποί γι' αυτό. Δεν φταίει ο Δήμος, που ενώ είναι από τους πλουσιότερους της Ελλάδας είναι καταχρεωμένος και δεν τις συντηρεί ούτε τις καθαρίζει, φταίνε οι ξένοι. Τέλος πάντων.
Έχω μια γειτόνισσα που την ακούω να φωνάζει συνέχεια στην κόρη της επειδή δεν διαβάζει. Κάποια στιγμή, την άκουσα να της λέει ουρλιάζοντας "δεν θα ανεχτώ τίποτα λιγότερο από είκοσιιιιιιιιι".
Μια άλλη γειτόνισσα, μάλλον χωρισμένη, προειδοποιούσε την κόρη της μεταξύ άλλων, ότι θα της κάνει "τα μούτρα κρέας". 
Ο γείτονας απέναντι, μια μέρα που μάλωνε με τη γυναίκα του, την απειλούσε με μαχαίρι και την έβριζε με τα χειρότερα λόγια. 
Πιο πέρα, μένει μια μάνα με την κόρη της, η κόρη 30αρα, με φούστα μέχρι τον αστράγαλο, σκυφτή μαραμένη κορμοστασιά, τις βλέπω κάθε μέρα να περπατάνε γρήγορα στο δρόμο η μάνα μπροστά η κόρη πίσω, πάντα αμίλητες.
Ο πλούσιος έμπορος από κάτω, έχει χρόνια να πάει διακοπές γιατί φοβάται μην του πάρουν "οι υπάλληλοι το εμπόρευμα και του αφήσουν άδεια τα κουτιά". Μόνο όταν θα μπει κι αυτός στο κουτί του θα ησυχάσει.
Όλοι αυτοί είναι Έλληνες. Όλο αυτό μου προκαλεί φόβο.

Ο ξένος

Είχα την έγνοια του όλη μέρα. Τον έβλεπα μπροστά μου, τον Βαγγέλη Μουρίκη. Δεν πρόλαβα να δω όλη την ταινία χθες. Είχα αγωνία για τον "Βασιλιά". Θα τα καταφέρει; θα φτιάξει τη ζωή του απ΄ την αρχή; Ήταν σωστός και προκομμένος. Αλλά ήταν και διαφορετικός.Ήταν ο ξένος.
Έχω ζήσει στην επαρχία και ξέρω. Απαιτούσαν όλοι να μάθουν ποιος είσαι και τί σκοπό έχεις. Άκου τι σκοπό έχεις... τί σας νοιάζει ρε; το ψωμί σας τρώω;
Την είδα όλη την ταινία απόψε, έκλαψα λίγο στο τέλος. Είναι και η συγκυρία, με το άγριο έγκλημα στο κέντρο της Αθήνας, με το πογκρόμ κατά των μεταναστών που ακολούθησε. Το μίσος, η λύσσα. Και οι συζητήσεις οι ατέρμονες.
Καταρχήν πιστεύω ότι ο άνθρωπος είναι θηρίο. Σε δεδομένες συνθήκες γίνεται κτήνος. Ο άνθρωπος ο μελαψός, ο λευκός, ο κίτρινος, ο οποιοσδήποτε άνθρωπος.
Σε κάποιο σημείο στην ταινία, οι ντόπιοι λεηλατούν και καταστρέφουν το σπίτι του ήρωα, του σφάζουν την κατσίκα για να τον εκδικηθούν. Οι νεόπλουτοι νοικοκυραίοι που δεν αντέχουν τη διαφορετικότητα. 
Όσο καιρό ήμουν στην Κρήτη φρίκαρα συχνά στο άκουσμα της είδησης ότι έσφαζαν ολόκληρα κοπάδια για να εκδικηθούν τον κακό τους τον καιρό. Για μένα αυτό το έγκλημα δεν υπολείπεται σε αγριότητα και απανθρωπιά από τη σφαγή του αθώου για μια κάμερα. Για μένα. 
Όσον αφορά στις θεωρητικές προσεγγίσεις του τύπου "αν ήμουν στη θέση τους, εξαθλιωμένος μετανάστης κτλ. ποτέ δεν θα έκανα κάτι τέτοιο", άστο είναι άκυρες. Στην πραγματικότητα ποτέ δεν μπορούμε να μπούμε στη θέση κάποιου άλλου. Εγώ είμαι εγώ και ο άλλος είναι άλλος, στη θέση του, είμαι πια ο άλλος όχι εγώ. Ομοίως, δεν μπορώ να μπω στη θέση των κατοίκων του κέντρου που έχουν δεινοπαθήσει και τρέμουν πλέον να κυκλοφορήσουν στη γειτονιά τους. Ούτε αυτούς μπορώ να τους κρίνω.


Μια ωραία σκηνή από το Βασιλιά είναι στην εκκλησία όπου ακούγεται το "ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με,  γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με". Ενώ οι "πιστοί" δεν ακούνε γιατί εκείνη την ώρα ξερνούν χολή για τον ξένο. 
  

Αφιερωμένο

                                                                                    Φωτό: www.kelpcrown.blogspot.com

Δεν έχω σπίτι πίσω για να 'ρθώ

ούτε κρεβάτι για να κοιμηθώ

δεν έχω δρόμο ούτε γειτονιά

να περπατήσω μια Πρωτομαγιά.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.

Μα τώρα που ξυπνήσανε τα φίδια

εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια

και δε δακρύζεις ποτέ σου μάνα μου Ελλάς

που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.

Μα τότε που στη μοίρα μου μιλούσα

είχες ντυθεί τα αρχαία σου τα λούσα

και στο παζάρι με πήρες γύφτισσα μαϊμού

Ελλάδα Ελλάδα μάνα του καημού.

Τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα

μου τα ‘πες με το πρώτο σου το γάλα.

Μα τώρα που η φωτιά φουντώνει πάλι

εσύ κοιτάς τα αρχαία σου τα κάλλη

και στις αρένες του κόσμου μάνα μου Ελλάς

το ίδιο ψέμα πάντα κουβαλάς.

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος