Εδώ και μια βδομάδα είμαι στο Ηράκλειο και πήγα μερικές φορές στη συνέλευση της πλατείας Ελευθερίας. Τη μέρα είναι σαν βρωμερός καταυλισμός αλλά τη νύχτα μεταμορφώνεται. Φεύγοντας από κει, για να πάω σε ένα μαγαζί νιώθω πάντα τύψεις.
Απόψε μίλησαν μεταξύ άλλων δύο εξηντάρηδες με βροντερές φωνές και φλόγα στο αίμα. "Να μην φύγουμε από δω, να φέρουμε κι άλλους, ποτέ άλλοτε δεν ήταν η πλατεία τόσο ωραία".
Παρατηρώ τον κόσμο. Βλέπω γνωστούς από μνημειώδη πάρτι, από το περιθώριο συνεπείς, με άσπρα μαλλιά και κοιλίτσες και ευφραίνομαι.
Έχει περίεργους που κοντοστέκονται και έχει και νυφοπάζαρο, έχει τα άγρια παιδιά, πάντα τα άγρια παιδιά και ανατριχιάζω και δακρύζω. Τί κρίμα να είμαι τόσο λίγη, να μην μπορώ να γίνω ούτε προσάναμμα.
Να βγει ο κόσμος έξω να ξαναζωντανέψουν οι γειτονιές, είναι καλοκαίρι, το πιο έντονο καλοκαίρι της ζωής μας, ο ιδρώτας κυλάει, καθόμαστε με αμήχανα χέρια με λεπιδοφόρο βλέμμα, δεν έχουμε δουλειά, ας ακούσουμε ας διαβάσουμε, ας κοιταχτούμε είμαστε γυμνοί είμαστε πολλοί, ας ερωτευτούμε το γαμημένο το ανέφικτο και ας του δοθούμε ολοσχερώς.
