Καλή Ανάσταση!

Γιατί κι ο πόνος

στα ρόδα μέσα, κι' ο επιτάφιος θρήνος

κ' οι αναπνοές της άνοιξης που μπαίναν

απ' του ναού τη θύρα, αναφτερώναν

το νου τους στης Ανάστασης το θάμα

και του Χριστού οι πληγές σαν ανεμώνες

τους φάνταζαν στα χέρια και στα πόδια

τι πολλά τον σκεπάζανε λουλούδια

που έτσι τρανά, έτσι βαθιά ευωδούσαν!

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΙΚΕΛΙΑΝΟΣ: «Στ' Οσιου Λουκά το μοναστήρι»

Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος

Είχε συνάξει λίγα φύλλα

ένα κλαδί γεμάτο φως

είχε πονέσει

Και τώρα χάθηκε...

Αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος

αγγίζει νέους ουρανούς

η προσευχή του μάχη

Εαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο

ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΟΥΖΟΣ: «Ασμα μικρό»

Ο υπαρξισμός είναι ανθρωπισμός

Ξαναδιαβάζοντας το βιβλίο Ο ΥΠΑΡΞΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ του Ζ. Π. Σαρτρ στην άθλια μετάφραση που το έχω, αποτινάζω το αυτονόητο και αποδέχομαι αυτό το σφιχταγκάλιασμα της απελπισίας με την ελπίδα. Θα μεταφέρω τα κυριότερα κατ' εμέ σημεία συνοπτικά, καθώς δεν θα ειπωθούν ποτέ από την τηλεόραση.

Ο υπαρξισμός είναι μια θεωρία που κάνει τη ζωή υποφερτή. Όλα ξεκινάνε από την υποκειμενικότητα και καθώς η ύπαρξη προηγείται της ουσίας (βασική αρχή του υπαρξισμού) ο άνθρωπος έχει όλη την ευθύνη για αυτό που είναι.
Ο αθεϊστικός υπαρξισμός του Σαρτρ διατείνεται ότι δεν υπάρχει Θεός και ότι ο άνθρωπος υπάρχει, ως ένα ον που υφίσταται πριν από τη δυνατότητα καθορισμού του, από οποιαδήποτε έννοια. Αυτή είναι η ανθρώπινη πραγματικότητα. Ο άνθρωπος πρώτα προβάλλει μέσα στον κόσμο και μετά αυτοκαθορίζεται.Δεν υπάρχει ανθρώπινη φύση με τη γενική έννοια, εφόσον δεν υπάρχει Θεός να την αντιληφθεί.

Ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος όχι μόνο για την ατομικότητά του αλλά και για τον κάθε άνθρωπο. Πρέπει πάντα να αναρωτιέται κανείς "τι θα συνέβαινε αν όλος ο κόσμος έκανε το ίδιο;" και "πράττω στ' αλήθεια έτσι ώστε η ανθρωπότητα να ενεργεί σύμφωνα με τις πράξεις μου";


Ο Ντοστογιέφσκι είχε πει πως αν δεν υπάρχει Θεός όλα επιτρέπονται. Από δω ξεκινάει ο υπαρξισμός: όλα επιτρέπονται, ο άνθρωπος είναι Ελεύθερος, άρα και Υπεύθυνος. Ο άνθρωπος καταδικάστηκε να είναι ελεύθερος, καταδικάστηκε γιατί δεν δημιουργήθηκε μόνος του κι ωστόσο είναι ελεύθερος γιατί μια και ρίχτηκε στον κόσμο είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Είμαστε μόνοι, χωρίς δικαίωση.

Δεν υπάρχει ένα δεδομένο σημείο που θα μας βοηθήσει στον προσανατολισμό μας, διότι κάθε άνθρωπος εξηγεί το σημείο όπως θέλει. Χωρίς κανένα στήριγμα και χωρίς καμιά βοήθεια, ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος κάθε στιγμή να επινοεί τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος είναι το ίδιο του το σχέδιο, το σύνολο των πράξεών του, η ίδια η ζωή του.

Η πραγματικότητα υπάρχει μόνο στη δράση και μόνον η πραγματικότητα έχει αξία, τα όνειρα οι προσδοκίες και οι ελπίδες επιτρέπουν μονάχα να καθορίσουμε τον άνθρωπο σαν χαμένο όνειρο, σαν ανεκπλήρωτες ελπίδες, σαν χαμένες προσδοκίες. Αυτό δημιουργεί μια αισιόδοξη σκληρότητα.

Μια ηθική επιλογή μοιάζει με τη δημιουργία ενός έργου τέχνης, είμαστε στην ίδια δημιουργική κατάσταση και στις δύο καταστάσεις έχουμε δημιουργία και επινόηση.

Η ζωή δεν έχει νόημα εκ των προτέρων. Πριν ζήσουμε η ζωή δεν είναι τίποτα. Εμείς θα της δώσουμε ένα νόημα και αξία με αυτό που επιλέγουμε. Ο άνθρωπος πρέπει να ανακαλύψει τον εαυτό του και να το πάρει απόφαση πως τίποτα δεν μπορεί να τον σώσει από τον ίδιο τον εαυτό του.
Έτσι ο υπαρξισμός είναι ανθρωπισμός, μια θεωρία δράσεως.