27.3.16

Αναστασία




Είναι μια σπηλιά
είναι ένα νησί
ένα πετράδι
Είναι η λάβα κ το στερέωμα
μία κοιλάδα
Είναι βουνά, ο γαλαξίας κ ο βυθός
ο θησαυρός
Είναι η γη
είναι πηγή
είναι γυαλί κι άμμος μαζί
Είναι ο χρόνος
ο συμπυκνωμένος κόσμος
Είναι η αγάπη η ομορφιά
καταιγισμός
ηφαίστειο από γιασεμιά

χιλιάδες άστρα στις βλεφαρίδες της.

26.3.16

Ζωή




Κάθε μέρα που περνάει μας φέρνει πιο κοντά στο θάνατο. Για τον ίδιο λόγο, κάθε μέρα που περνάει μας φέρνει πιο κοντά στη ζωή.
Μ΄έχει καθηλώσει η λαχτάρα και το φόκους στο βλέμμα αυτής της γυναίκας μπροστά στο μαύρο σταφύλι το στυφόγλυκο, το πιάσιμο του τσαμπιού και με τα πέντε δάχτυλα, που έχουν ζυμώσει, έχουν πλάσει ζωή, έχουν σκάψει το χώμα, το έχουν ρίξει σε παλιούς αγαπημένους. 
Μα η ζωή είναι πάντα μπροστά, στην πιατέλα ολόδροση και η ρώγα του σταφυλιού γίνεται πάλι το βυζί της μάνας, αχ μανούλα μου, κάμε με πάλι απ΄την αρχή, μωρό, παιδί και μετά όμορφη κοπέλα, να περπατώ και να πλαντάζουν οι καρδιές κάτω από τα πουκάμισα, να χαρώ, να κλάψω, να υφάνω του κόσμου τις ομορφιές, να με γλυκοφιλήσουν, να ζήσω και να ξαναζήσω.
Σε αρπάζω και βαστιέμαι ολόκληρη, όλα τα χρόνια και οι μάχες μου, τα βάρη τα γλυκόστυφα, τα σταφιδιασμένα, από ένα τσαμπί σταφύλι.


22.3.16

Νομίζω έχει πέσει ένα κουμπί



Σήμερα που η Ευρώπη βιώνει τον τρόμο, κατάφερα να βρω μετά από χρόνια τους κωδικούς αυτού του μπλογκ.
Εγκαινιάζω τη νέα εποχή, μ' αυτή τη φωτογραφία του χρήστη του fb Giulio Limongelli.
Μέσα στη φρίκη, η γυναίκα γαντζώνεται στο παλτό που κρέμεται, ενώ το παιδί στέκεται μόνο του.

21.12.13

Βίος αβίωτος




Στις 6.45. Δεν είχε αρχίσει ακόμα η μικρότερη μέρα του χρόνου. Θα είχε προσπαθήσει ίσως να κοιμηθεί αλλά δεν μπόρεσε. Ίσως και να περιπλανιόταν όλη νύχτα. Μόνος, 28 χρονών σε μια ξένη αφιλόξενη χώρα.
Άλλοι θα πήγαιναν αγουροξυπνημένοι στις κακοπληρωμένες δουλειές τους. Άλλοι θα γύριζαν από κάποια κραιπάλη. Όλοι με κόκκινα μάτια. Ήταν η ώρα που το κρύο σε ξυρίζει σαν λεπίδα. Λίγο πριν βγει ο ήλιος, λίγο πριν χαράξει η μικρότερη μέρα του κόσμου. Κάποιοι θα ήταν ακόμα στα κρεβάτια τους και άλλοι θα ξαπρυπνούσαν μπορστά σε οθόνες ή παράθυρα ή σε ζεστά κορμιά αγαπημένα. Εκείνος ήταν μόνος, γεννήθηκε το 1985 στον Ιράν, σε κάποιους θα έδωσε χαρά, αλλά το 2013 έχασε κάθε ελπίδα. Αποφάσισε να καεί σαν άστρο στη γωνία Αχαρνών και Αγ. Μελετίου. 


29.9.13

Δώρο


θέλω ένα απόγευμα να κλείσω τα μάτια και τ' αυτιά μου στις σειρήνες
των συναγερμών, των βομβαρδισμών, των καταφυγίων, των ασθενοφόρων, της φωτιάς και του πολέμου
και σα να μην υπάρχει χρόνος ν' ακούσω αυτό



όπως δεν το άκουσα τότε που τίποτα δεν ήξερα και τα γνώριζα όλα

1.9.13

Ξανά Αθώοι


Κάθε καλοκαίρι ανοίγει μια χαραμάδα στο φως της παιδικής ηλικίας
Συνωμοσία ενάντια στο χρόνο που κυλάει σαν πέτρα πάνω σου
Μια ζαβολιά
 στ’ αριθμημένα βότσαλα της ζωής σου

Μια βόλτα στο προαύλιο, χορός με μιαν αχτίδα
Μια μαγική γουλιά
ν΄ αναμετρηθείς με την ώρα των θαυμάτων

Γυμνοί και ελεύθεροι καιγόμαστε
ιδρώνουνε τα σωθικά
κίτρινο κροκί ζεστό το μεσημέρι
λιωμένο σε λεκέδες στάζει
υγρό πυρ

            Είναι το δέρμα απέραντη ερημιά αχαρτογράφητη
κι ανάβουν αντικατοπτρισμοί από την άμμο στο σεντόνι

Τ' απογεύματα πλεούμενο
 και μετά πάλι κάρβουνο
στης νύχτας το μαγκάλι






κείμενο γραμμένο για το Μπαχάρ* 5

4.8.13

Αστρόμαυρο





Άναψα ένα τσιγάρο σαν άστρο έγινε στάχτη
δεν είχα άλλο χρόνο
για να περιμένω ο χρόνος μου τ
έλειωνε μπροστά μου μαλακό χρυσάφι
τον περπάτησα
σαν δρόμο που βράζει
από σώματα ανενεργά
ακίνητα
αυτοκίνητα καταλαμβάνουν τους δρόμους τρώνε το χώρο
νόμοι πέφτουν στους υπονόμους
λερώνουν
αυτούς που αγγίζουν
οι φτωχοί είναι παράνομοι
υπάνθρωποι
οι απάνθρωποι καθαροί γυαλίζουν μες στις φούσκες τους
στις φλέβες τους φορμόλη
κατατρώει κάθε ίχνος ζωής
τα βουνά υψώνονται
η θάλασσα απλώνεται
τα δέντρα μεγαλώνουν
οι άνθρωποι τρώγονται


27.7.13

DNA


μετά από πολλά καλοκαίρια χτίζεται ένας πύργος από "βιβλία παραλίας" 
παραμορφωμένα από την άμμο, το αλάτι
 τους καφέδες, τα μυρμήγκια, καύτρες τσιγάρων και ζουμιά από φρούτα
τον ήλιο, τις ανάσες, τον ιδρώτα
ξερές σελίδες 
που έκρυψαν το πρόσωπό σου από τη βοή του κόσμου
ποτισμένες με θάλασσα σταγόνες στον ωκεανό της ύπαρξης 
της μοναξιάς που υψώνεται 
σε ηχητικό τείχος τζιτζικιών
χαρτιά που δέθηκαν σε κατάρτια και σε ταξίδεψαν


7.7.13

Ηδυπόθειο σύμπλεγμα




Σ' αυτή την πίστα, ακριβώς τη στιγμή που πήγαιναν να συναντηθούν έτρεχαν και οι δύο ξέφρενα  προς την αντίθετη κατεύθυνση

- Φυσικά και τα έχουμε ξαναζήσει όλα αυτά, πολλές φορές και στο τέλος τί απομένει; ένα deja vu του άρρητου. Γνωρίζεις όλα τα σπόιλερ αλλά θέλεις να ξαναδείς το έργο με την παράλογη ελπίδα ότι δεν θα γίνει πάλι έτσι

- Έλα λοιπόν να δούμε μια επανάληψη μαζί

- Πες μου ιστορίες που δεν θέλω να ξέρω

- Τα μάτια μου γίνονται βελούδινα όταν πέφτουν πάνω σου

- Κάθε φορά που πάω να σου μιλήσω γεμίζει βότσαλα το στόμα μου

- Όλη μέρα χθες σκεφτόμουν τα λόγια που δεν είπαμε

- Γι' αυτό προτιμώ να σου μιλάω χωρίς λόγια

- Θέλω να μ η λ ύ σ ο υ μ ε

- Ξενάκι είμαι και μιλάς τη μητρική μου γλώσσα

- Κοινή πατρίδα το σκοτάδι


διέσχισαν τα σύνορα σιωπηλοί για να μην ξυπνήσουν τα όρια


- Πόσες φορές έχει ειπωθεί το "μου λείπεις" με μοναδική -κάθε φορά- απόγνωση;

- Μόλις αρχίσεις να μ' αγαπάς θα μισήσω τον εαυτό μου

- Έτσι, ανεπαίσθητα σαν την ανατολή, αλλάζουν τα χρώματά μου για σένα

-  Θα κατοικείς για πάντα στο άλλο ημισφαίριο, όταν θα καίω το φως, θα σβήνεις το σκοτάδι

- Υπάρχει κάτι πιο επώδυνο από τους ανεκπλήρωτους έρωτες: αυτοί που βρήκαν ανταπόκριση

- Το μόνο που ήθελα, να φεύγαμε σε μια ταινία μαζί

- Δεν αγαπάμε παρά τον εαυτό μας, πάρ' το χαμπάρι -και ο έρωτας, ένα ξόμπλι στο τομάρι μας

- Έλα να σιχαθούμε μαζί στο ηλιοβασίλεμα

- "Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό στάλα τη στάλα συναγμένο απ' το κορμί σου" ή θάνατος

- Η ποίηση είναι από μόνη της μια όμορφη λέξη και σε περικλείει

- Πάλι δεν θα πεθάνουμε μαζί απόψε

- Μπρος γκρεμός και πίσω αναστεναγμός

- Είσαι η αρρώστια και η γιατρειά μαζί

- Μωρό μου είναι τόσο ωραίο αυτό που ζούμε, πρέπει να μείνουμε μαζί για να το καταστρέψουμε

.-

30.6.13

Αποστροφή


θα πεθαίνω κι εσύ δίπλα μου θα βλέπεις σήριαλ
ακινητοποιημένοι σαν λαγοί από τα φώτα των αυτοκινήτων
σ' έναν επαρχιακό δρόμο
όπου όλοι έρχονται
αλλά κανείς δεν φεύγει

παρακάτω διάτρητη η πινακίδα με την επικίνδυνη στροφή
θα στέκει περήφανη που δεν προειδοποίησε κανέναν


9.5.13

Dentro de todo



κάθε φορά που μου λένε για ένα θάνατο 
ένα γυμνό δέντρο φυτρώνει στο μέτωπό μου 
ο κορμός ανάμεσα στα φρύδια οι ρίζες στα μάτια
με σπρώχνουν προς τα κάτω
να συναντήσω το πεπρωμένο μου
το κοιτάζω και με κοιτάζει
ξέρει πως θα νικήσει
ξέρω πως θα ζήσω 
σα να μην το ξέρω
έτσι φτιάχνω κάστρα και οχυρά στο χώμα
μέχρι να έρθει η βροχή
και το δέντρο ν' ανθίσει










1.5.13

Οι μπλε άνθρωποι



Στη φυλή Τουαρέγκ όποιος αρνηθεί νερό σε διψασμένο καταδικάζεται σε θάνατο
Στη φυλή Τουαρέγκ όποιος αρνηθεί νερό σε διψασμένο καταδικάζεται 
Στη φυλή Τουαρέγκ όποιος αρνηθεί νερό σε διψασμένο 
Στη φυλή Τουαρέγκ όποιος αρνηθεί νερό 
Στη φυλή Τουαρέγκ 
όποιος
αρνηθεί
νερό
σε 
διψασμένο
καταδικάζεται
σε
θάνατο








27.4.13

Ορίζοντας



το σημείο της διαδρομής που παύεις να κοιτάς μπροστά και κοιτάς πίσω
λες και σε κυνηγάνε αυτά που άφησες
μετράς απουσίες
-δεν ξεμπερδεύεις εύκολα με τις απουσίες-
νιώθεις μια παράξενη δύναμη 
θλιμμένη δύναμη

ό,τι έκανες σ' έφτιαξε
κι αυτά ακόμα που κατέστρεψες

προχωράς όλο και πιο αμήχανα
γνωρίζοντας











24.4.13

Το είναι και το μη-δεν



δεν είμαι κέικ να με φτιάξεις ούτε ανθοδέσμη να συνθέσεις
δεν είμαι πέτρα ούτε χώμα να με πλάσεις
δεν είμαι επιφάνεια για να με ζωγραφίσεις 
ούτε έχω χρώμα για να καθορίσεις
δεν είμαι γράμμα φως ανθός δεν είμαι ουρανός
ούτε αντανάκλαση επιθυμίας ευθυμίας
δεν είμαι γάργαρο νερό να ξεδιψάσεις 
ούτε και ψέμα για να με ξεχάσεις
και μην πιστεύεις μη νομίζεις μην ελπίζεις
αέρας είμαι και φτιαγμένη από τις δικές μου αρνήσεις










20.4.13

Εισβολή




πού πήγε η περηφάνεια σου;
μου έρχεσαι σεινάμενη κουνάμενη
απρόσκλητη μέσα στη νύχτα να μου ζητάς χάδια
όταν κοιτάζω έξω από το παράθυρο χωρίς να βλέπω τίποτα
όταν προσηλώνομαι σε μια χαλασμένη οθόνη
όταν γράφω τ' όνομά μου για να με θυμηθώ
και σε διώχνω με κλωτσιές μα δε φεύγεις
στέκεσαι και με κοιτάζεις ικετεύωντας μέχρι να σπάσω
αλήτισσα βρωμόγατα 
φαντασία μου











17.4.13

Νότα



όταν θα πέσω θριαμβευτικά
σαν χάρτινο λουλούδι πίστας
στα πόδια ενός τραγουδιού που καίγεται
έλα να με μαζέψεις










16.4.13

Συνταγή



να ποδοπατήσεις το συναίσθημα μέχρι να το λιώσεις να του βγάλεις το αιθέριο έλεος
και να μου το δώσεις μαύρο δηλητήριο πηχτό σε συσκευασία της μιας δόσης










10.4.13

Γιόζεφ Κ.



πόση μοναξιά χωράει σ' ένα κορμί;
μεταμορφώνομαι σε άδειο κέλυφος











Spoiler



όταν τελειώσεις επιτέλους το βιβλίο της γνώσης 
θα μείνουν  μόνο εικόνες
από ρούχα άδεια απλωμένα στον ήλιο
μια κουρτίνα που ανεμίζει έξω από το παράθυρο
η γάτα που γλείφεται αραχτή σαν λεκές
και η γεύση η πρώτη των φιλιών 
ένα γλυκό του χειλιού
μια αιωνιότητα ευτυχίας 
δεμένη με κλωστές σάλιου και σεισμού 
στα έγκατα της ύπαρξης
στη ρίζα του άνθους του κακού
στη σφαίρα που δεν πρόλαβες να δεις πότε σε τρύπησε
και στη σιωπή ενός ακίνητου μεσημεριού που κούμπωσε στο στήθος











26.3.13

Άμμος



Κι αν φαίνεται ατέλειωτη η ζωή
υπάρχουν τόσα που θα θέλαμε να πούμε μα δεν είπαμε
γιατί δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή
γιατί δεν βρήκαμε τις λέξεις ή το θάρρος
γιατί δεν ήτανε ευνοϊκοί οι αστερισμοί
το φως δεν έπεφτε σωστά στα μάτια σου απάνω
Ν' ασχοληθούμε με κάτι άλλο προτιμήσαμε
κρύψαμε  για το μέλλον τα σημαντικά
για μια ώρα δύσκολη, για μια ανάγκη αφήσαμε
αυτό που ενωμένους μας κρατά
Περνάει ο καιρός χάνεται η γη κάτω απ' τα πόδια μας
κάθε μας μέρα μετατρέπεται σε νύχτα
κάθε επανάληψη μας βρίσκει στον αντίποδα
κάθε μας φόβος είναι μία προφητεία 
Δεν θα προλάβουμε να πούμε αυτά που θέλαμε 
κι ας φαίνεται ατέλειωτη η ζωή όσο ζούμε
ζήσαμε τόσα μαζί, όλα τα κάναμε 
όλα, εκτός απ' το να γνωριστούμε