Κλαίω τρεις ώρες από τη ζωή μου (σε τρεις δόσεις) για το Σολάρις του Ταρκόσφσκι.Μερικές ταινίες ντρέπομαι που δεν τις έχω δει και το Σολάρις ήταν μία απ’ αυτές. Ήταν μία οφειλή και παρ’ όλο που με βύθιζε σε έναν ωκεανό νύστας την είδα όλη (σε τρεις μέρες).
Καλά, προς το τέλος άρχιζα να εκνευρίζομαι τόσο, που έφτυνα τα φλούδια των ηλιόσπορων στην οθόνη.
Και εντάξει, πες ότι δεν το κατάλαβα, πες ότι είμαι άσχετη, πες ότι δεν είμαι μασίφ κουλτουριάρα, έχω κενά. ΟΚ.
Αυτός ο ρημαδοψυχολόγος (ή ψυχίατρος;) ο πρωταγωνιστής ήταν φυσικό που έκανε ολόκληρο ταξίδι στο Διάστημα χωρίς να προσφέρει καμιά υπηρεσία σε κανέναν ούτε καν στον εαυτό του βολοδέρνοντας τόσες ώρες αψυχολόγητος σαν καθυστερημένο ρακούν, τη μια με τις πιτζαμούλες του, την άλλη με τα σώβρακα ή τα κολάν σ’ ένα διαστημικό σταθμό που μεταξύ άλλων ανέσεων διέθετε και πολυέλαιο, ενώ κεριά άναβαν κανονικά σε συνθήκες μηδενικής βαρύτητας;
Ευχαριστώ μετρ, αλλά δεν θα πάρω, μου 'χει φύγει το σαγόνι.
