Οι πανηγυρισμοί για τα 20 χρόνια του Mέγκα και του Αντέννα δεν μ' αφήνουν παγερά αδιάφορη γιατί μου θυμίζουν ότι πέρασαν τόσα χρόνια από τότε που γούσταρα με τον εαυτό μου, πρώτη φορά μόνη στην Αθήνα, ελεύθερη να επιλέξω ανάμεσα στις δύο και μοναδικές σχολές δημοσιογραφίας που υπήρχαν τότε, λίγο πριν σκάσει μύτη η ιδιωτική τηλεόραση στην Ελλάδα, λίγο πριν πέσει το τείχος στο Βερολίνο.
Εκείνη τη μακρινή εποχή για να θέλεις να γίνεις δημοσιογράφος βασικό προσόν ήταν να έχεις μια άλφα σχέση με το γράψιμο και το διάβασμα και όχι να είσαι ξανθιά, ναζιάρα, με λέγειν.
Έτσι την πάτησα λοιπόν, σπουδάζοντας ένα επάγγελμα που πριν κάν αρχίσω να διδάσκομαι άλλαξε άρδην και παταγωδώς. Το καλύτερο που μου πρόσφεραν εκείνες οι σπουδές ήταν η δημοσιογραφική ατέλεια χάρη στην οποία έβλεπα όσες θεατρικές παραστάσεις τράβαγε η ψυχή μου δωρεάν. Αυτό το αναπάντεχο προνόμιο, ήταν και η αληθινή σπουδή.
Δούλεψα σε περιοδικά, εφημερίδες, ραδιόφωνο μέχρι και τηλεόραση έκανα ένα φεγγάρι, αλλά ποτέ σε μεγάλο μέσο και ποτέ χωρίς αμοιβή. Στην ερώτηση ΄"τί δουλειά κάνεις;" όταν απαντούσα δημοσιογράφος, συμπλήρωνα πάντα ντροπαλά "με την καλή έννοια" και η αλήθεια είναι ότι ντρεπόμουν να πω το επάγγελμά μου.
Συμπέρασμα: Γαμώ την γκαντεμιά μου! παίρνω μια κρίσιμη απόφαση σε μια τρυφερή ηλικία, πάω να σπουδάσω και γυρίζει ο κόσμος ανάποδα! Τώρα πια, παρ΄όλο που η δουλειά μου έχει μια κάποια σχέση με το ακατανόμαστο, έχω διαγράψει αυτή την ιδιότητα και λέω απλώς πού εργάζομαι.
Αυτό το διάστημα δεν δουλεύω λόγω της μικρής Ταλιμπανούλας, αλλά θα συνεχίσω όποτε μπορέσω, αυτή τη δουλειά που καθόλου δεν μ' αρέσει.
Τί θα μ' άρεσε να κάνω; δεν τολμώ να πω κάτι πιο καλλιτεχνικό σ' αυτά τα χρόνια της κρίσης, ούτε καν προχωρημένες σπουδές με τέτοιο ανταγωνισμό.
Δεν είμαι ξανθιά, δεν έχω λέγειν, δεν μ' αρέσει η τηλεόραση, δεν είμαι δημοσιογράφος, δεν είμαι νοικοκυρά, δεν είμαι γεννημένη μανούλα, τί θα γίνω όταν μεγαλώσω κι άλλο και δεν θα χωράω πια ούτε ανάμεσα στις λέξεις;
Είμαι στο κομμωτήριο, δυό φίλοι περιμένουν τη σειρά τους κουβεντιάζοντας. Μπαίνει μια πολύ όμορφη κοπέλα, κάθεται περιμένει κι αυτή. Τους παρακολουθώ μέσα από τον καθρέφτη. Δεν της ρίχνουν ούτε μία (ευθεία) ματιά, δεν μιλάνε πια, τάχα διαβάζουν περιοδικά με σκυμμένα κεφάλια. Η ώρα περνά, εκείνοι ούτε λέξη ούτε ματιά.
Όταν ήμασταν μικρά θυμάμαι ότι δεν μιλούσαμε μόνο σε όσους μας άρεσαν. Εκδηλώναμε τις προτιμήσεις μας μέσω της αδιαφορίας και της αποστροφής. Λέγεται αθωότητα αυτό; πονηριά; αφέλεια;
Η κοπέλα βγαίνει για λίγο και τότε επιτέλους ξαναβρίσκουν τη μιλιά τους, γελάνε με νόημα και την τρώνε με τα μάτια καθώς απομακρύνεται. Γιατί βρε αγοράκια; Εντάξει δεν θέλετε να σας πάρουν για λιγούρια, αλλά ο θαυμασμός, το φλερτ, λίγο παιχνιδάκι δεν κάνουν κακό. Στην υπερπροσπάθεια να φανείτε άνετοι γίνεστε αδιάφοροι, καταλήγετε απαθείς, σχεδόν κομπλεξικοί. Είναι όμορφη, γοητευτείτε, δείξτε τον ενθουσιασμό σας! Ξέρω, βλέπετε πολλές κούκλες καθημερινά στα περιοδικά στο Ίντερνετ, μοιάζουν τόσο οικείες, τα δάχτυλά σας μπορούν να τις αγγίξουν στο χαρτί, στην οθόνη, στη φαντασία. Αλλά, εδώ είναι αληθινή ζωή. Παίξτε λιγάκι στ΄αλήθεια!
Το ζουζούνι έχει ξυπνήσει από το χάραμα, βρέχει, μουντός καιρός η πλήξη μας δαγκώνει ανελέητα. Ξαφνικά βάζω μουσική, τη δυναμώνει τέρμα, αρχίζουμε να χορεύουμε, κοιτάζω έξω, σταμάτησε η βροχή, βγήκε δειλά ο ήλιος για λίγο, φέρνω κουδουνίστρες και μαράκες για να ενισχύσω το κέφι, μου δίνει μία με το όργανο στη μύτη με ξεραίνει, κουκουλώνεται με τη πιτζάμα της στον παροξυσμό της τρέλας, τρέχει πέφτει και χτυπάει στο πρόσωπο.
Συμπέρασμα: Μην απελπίζεσαι πριν αποδειχθεί ότι υπάρχουν και χειρότερα που θα στο επιβάλλουν.
Και ο ήλιος δεν λάμπει για πολύ.
FUCK βαρέθηκα να κρυώνω!
Θέλω να κάνω ένα tatoo. Ο Σ. δεν θέλει. Δηλαδή δεν μου λέει "δεν θέλω", μου λέει "κάνε ότι θέλεις". Αλλά δεν του αρέσουν τα tatoos. Αν κάνω αυτό που θέλω, θα τον δυσαρεστήσω κι έτσι δεν θα ευχαριστηθώ ούτε κι εγώ.
Αν δεν κάνω αυτό που θέλω θα δυσαρεστηθώ μόνον εγώ. Είμαι ελεύθερη να επιλέξω, αλλά δεν έχω επιλογές.
Ουσιαστικά ούτε ελεύθερη είμαι γιατί είμαι παντρεμένη και "έσονται οι δύο εις σάρκα μία"
ότι μου ανήκει του ανήκει κτλ. Κι έτσι αποφασίζω ότι δεν είμαι απολύτως ελεύθερη να αποφασίσω για το σώμα μου.
Ήθελα να κάνω τον Τσε γιατί είναι ο προσωπικός μου Ιησούς, αλλά τον Σ. τον χαλάει να βλέπει τον Τσε κάθε μέρα πάνω μου ("γιατί δεν κάνεις την Κανέλλη;" μου είπε).
Μετά σκέφτηκα τη γλώσσα των Rolling Stones, καλύτερο. Και τελικά αυτά τα δύο που θεωρώ ότι με εκφράζουν καθώς αντιπροσωπεύουν επανασταστικότητα, ροκ κατάσταση,το ατίθασο του πράγματος, δεν με αντιπροσωπεύουν στην πραγματικότητα εφόσον δεν θα το χτυπήσω το tattoo, ή το αντίστροφο. Δηλαδή η απόφασή μου δικαιώνει την επιλογή μου, αλλά όχι την ύπαρξή μου.
Μήπως είμαι κότα;
