2.8.07

Υπεροχογράφημα


Μωρό μου, την τελευταία φορά που σε είδα ταλαντευόσουν στο βυθό και μια δέσμη φωτός γυάλιζε στην επιφάνεια. Έδειχνες μακάριο και σοφό μέσα στην πρωτόγνωρη/αρχέγονη εμφάνιση των κυττάρων σου που γνωρίζουν τα πάντα, την αρχή και το τέλος, το πότε και το ποτέ.

Αν μπορούσα να παρατηρήσω τον εαυτό μου ή οποιονδήποτε άλλον όπως παρατηρώ εσένα θα τρόμαζα εξίσου, θα ανατρίχιαζα μέσα μου.

Το πιο απλό και φυσικό πράγμα του κόσμου είναι και το πιο δύσκολο, το πιο πολύτιμο και εύθραυστο. Είσαι ένα λουλουδάκι στο βυθό του σκοταδιού. Λεπτό το λεπτό αναπτύσσεσαι και μεγαλώνεις, είσαι ένα τέλειο μπουμπούκι που καρδιοχτυπά, παίζει, νιώθει και ονειρεύεται.

Οι λέξεις μου της συμφοράς δεν μπορούν να φτάσουν το μεγαλείο σου. Τα μάτια σου είναι κλειστά αλλά η ζωή σου έχει αρχίσει. Σε αγκαλιάζουν τα σπλάχνα μου, είμαι γη, είμαι φωτιά, είμαι νερό, είμαι αέρας. Είμαι για σένα.

Είμαι το δάκρυ της τίγρης.

Παγιδευμένη ακόμα στο κρεβάτι, κάψα μέσα έξω, σου προσφέρω θυσία ένα καλοκαίρι, την καθήλωση δύο μηνών και δύο -συν ποιός ξέρει ακόμα πόσων- ημερών. Σε αντάλλαγμα ζητώ ν' ακούσω μες στο χειμώνα αηδόνια και αγγέλους και γάργαρα νερά, να συνοδεύουν το πρώτο κλάμα σου.

5 comments:

Μερσώ said...

Μου αρέσουν πάρα πολύ τα ποστς που αρχίζουν με τη φράση "μωρό μου", μου έρχεται συνειρμικά το ροκ μυθιστόρημα του γεωργελέ στο οποίο αναρωτιόταν αν το "μου" είναι κτητική αντωνυμία ή μόριο τρυφερότητας και μετά απ'όλα αυτά μελαγχολώ και σκέφτομαι ότι έχω πολύ καιρό να πάω για ψάρεμα.

RE2CA said...

Θέλω να πιστεύω ότι είναι μόριο τρυφερότητας (βλ. φεγγαράκι μου λαμπρό) αλλιώς χαθήκαμε Μερσώ μου.

balabala bambaluna ( pink, of course ) said...

mambo-tango, μετα απο μερες αρκετες περνω απο τον κηπο σου, ξανα.
πιστευω, πως καποια στιγμη θα επρεπε να μαζεψεις τα καλυτερα σου και να τα εκδωσεις σε βιβλιο.
το μωρακι ερχεται σιγα σιγα, ε?
το θαυμα της ζωης. θεσπεσια εμπειρια. η ουσια. οι σαχλαμαριτσες παραμεριζονται στ' αριστερα και δεξια!
σου στελνω τους χαιρετισμους μου,
balabala bambaluna.

RE2CA said...

Αγαπητή (και ενίοτε μοναδική) μου αναγνώστρια balabala,
ευτυχώς είμαι αρκετά αυστηρή με τον εαυτό μου, ώστε να μην του επιτρέψω κάτι τέτοιο και να λουστώ έτσι αυτά που κοροϊδεύω. Αυτό μου δίνει το δικαίωμα να γελάω με κάτι ανόητους που πιστεύουν ότι κάνουν λογοτεχνική επανάσταση μέσα από τα μπλογξ και ότι τα ελληνικά γράμματα αναμένουν δόξες από την πένα τους.
Υπάρχουν βέβαια πάντα και οι ελάχιστες εξαιρέσεις ΟΚ.
Όσο για το θαύμα της ζωής, αν δεν το δω μπροστά μου δεν μπορώ να πω τίποτα, προς το παρόν περιμένω σα μαλάκας.
Σ' ευχαριστώ για την επιείκια.
Φιλιά

balabala bambaluna ( pink, of course ) said...

η γυναικα του αδερφου μου γεννησε πριν 2,5 μηνες. και συμφωνουν και οι δυο, ατιθασοι και ωραιοι, οτι ειναι ο ερχομος του μωρου μια μοανδικη ανεπαναληπτη εμπειρια. ειναι το θαυμα. τελεια. ετσι ειναι. αλλο αν οι ανθρωποι για λογους δικους τους, υποβιβαζουν το γεγονος.
ο αδερφος μου σαν του εδωσαν να κρατησει το μωρο μετα τη γεννα, κοντεψε απο την ενεργεια και ενταση και φοβερο της στιγμης, να λιποθυμησει, ολοκληρο θηριο.
και μακαρι να μπορουσα να ειμαι στη θεση σου.
φιλια πολλα, balabala bambaluna