Τουλάχιστον..

Σκέφτομαι πως όλοι όσοι γνώρισαν την απώλεια αυτές τις μέρες, θα δουν κάποια στιγμή τον ήλιο να ανατέλλει πιο παρηγορητικός πάνω από τα αποκαίδια, θα μαζέψουν κουράγιο και δυνάμεις για να ξαναρχίσουν τη ζωή τους, καλύτερα από πριν, θα αντιληφθούν ότι δεν είναι μόνοι, ότι είναι κι άλλοι που έχασαν, που χάθηκαν, που χτυπήθηκαν από την τραγωδία, θα γελάσουν ίσως με κάποιο τερτίπι της καθημερινότητας, θα νιώσουν ότι είναι ενωμένοι στον πόνο και ότι υπάρχουν συνάνθρωποι που λαχταρούν να τους συνδράμουν με οποιονδήποτε τρόπο.
Θα συνεχίσουν να ζουν.
Πιο πολύ με πονούν οι ηλικιωμένοι που έχασαν τα πάντα. Δεν τους άξιζε τέτοια τύχη μετά από μια ζωή μόχθου. Αυτοί δεν μπορούν να δουν το αύριο, η ζωή τους ήταν το παρελθόν τους, οι αναμνήσεις τους, όλα όσα κάηκαν.
Εύχομαι οι άγγελοι -επίγειοι και επουράνιοι- να ελαφρύνουν τον πόνο τους και να τους δώσουν λίγη χαρά και ζεστασιά σ΄ αυτό το άχαρο τέλος της διαδρομής.

Sunday morning

Sunday morning, praise the dawning

Its just a restless feeling by my side

Early dawning, sunday morning

Its just the wasted years so close behind

Watch out, the worlds behind you

Theres always someone around you who will call

Its nothing at all

Sunday morning and Im falling

Ive got a feeling I dont want to know

Early dawning, sunday morning

Its all the streets you crossed, not so long ago

Watch out, the worlds behind you

Theres always someone around you who will call

Its nothing at all

Watch out, the worlds behind you

Theres always someone around you who will call

Its nothing at all

Sunday morning

Sunday morning

Sunday morning

Ζω..ή..

Αν δεν υπήρχε ο έρωτας σαν πράξη και συναίσθημα
Αν οι γυναίκες δεν ήταν ποθητές και οι άντρες απαραίτητοι
Αν συγγραφείς ποιητές και καλλιτέχνες δεν επινοούσαν ιστορίες αγάπης
Αν δεν αποθέωναν το κάλλος και την τελειότητα της μορφής
Αν δε θεοποιούσαν την ευτυχία
Αν ο ένας δεν χρειαζόταν τον άλλον και οι δύο τους άλλους
Αν τα μωρά δεν ήταν αξιολάτρευτα, πομποί αθωότητας και αλήθειας που εκφυλίζει πάντα ο χρόνος
Αν η ζωή δεν έβρισκε το νόημά της ακολουθώντας παλιά ίχνη και νέα ψεύδη
Αν ο κόσμος δεν είχε πλαστεί μόνο για μας όπως μας είπαν
Αν δεν υπήρχε ηλιοβασίλεμα, ονειρεμένες κατοικίες, δάνεια που εξαγοράζουν δανεικά όνειρα
Αν δεν υπήρχε χρήμα, ιδιοκτησία, υλικές δυνάμεις
Αν μπορούσαμε να διακρίνουμε τα αγαθά από τα πονηρά
Αν ήμασταν ελεύθεροι να ακολουθήσουμε διαφορετικούς δρόμους
Αν δε φοβόμασταν την ελευθερία
Αν γινόταν να αποφύγουμε την εξομοίωση και τη δικατορία της πλειοψηφίας
Αν νιώθαμε τη φύση
Τα λαμπερά πετράδια της
Την καλοσύνη της γης
Την αγκαλιά του ουρανού
Την έκσταση της θάλασσας
Δεν θα νιώθαμε τόσο μόνοι
Δεν θα παντρευόμασταν επειδή έτσι κάνουν όλοι
Δεν θα κάναμε παιδιά επειδή έτσι πρέπει
Δεν θα σκοτωνόμασταν στη δουλειά επειδή οι ανάγκες είναι μεγάλες
Δεν θα χάναμε το χρόνο μας αγωνιώντας για το χρόνο
Δεν θα αγοράζαμε υποκατάστατα ζωής
Δεν θα σκύβαμε το κεφάλι
Δεν θα αφήναμε την ψυχή και το πνεύμα μας στο ρελαντί
Δεν θα ήμασταν ανελέητοι
Αδαείς
Άδειοι
Δεν θα ξεχνούσαμε τον πρότερο εαυτό μας, τότε που ήμασταν σίγουροι πως τα πάντα είναι δυνατά
Και οι άλλοι μας προσγείωναν
Αυτό κάνουμε κι εμείς τώρα
Προσγειώνουμε τους επόμενους
Από μνησικακία και φόβο
Μόλις αποβιβαστούμε από το ρόδινο σύννεφο που μας οδηγεί ταχύτατα στη φάμπρικα
Ανακαλύπτουμε την πλάνη και τη δεχόμαστε ήσυχα σα να την περιμέναμε
Βλέπουμε τον παράδεισο του έρωτα να μετατρέπεται σε κόλαση (και το χειρότερο, κανείς δε θέλει να ξεφύγει, δεν έχει πού να πάει)
Την ευτυχία σε ανάγκη
Τότε καταλαβαίνουμε ότι η βόλτα στο πάρκο γίνεται αγώνας επιβίωσης στη ζούγκλα
Μόνο που οι survivors είναι σκλάβοι, το μόνο που μπορούν να καταφέρουν είναι να μακρύνουν την αλυσίδα τους, ή να τη στολίσουν με κάτι φανταχτερό
Έτσι είναι η ζωή, έτσι θα συνεχιστεί, ενώ εμείς θα ικετεύουμε να μην τελειώσει, γιατί είναι το μόνο που έχουμε, το μόνο που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε, έτσι είναι πάντα γλυκιά, (κανείς δε λέει γλυκόπικρη!) τυραννική και καπριτσιόζα.

Υπεροχογράφημα

Μωρό μου, την τελευταία φορά που σε είδα ταλαντευόσουν στο βυθό και μια δέσμη φωτός γυάλιζε στην επιφάνεια. Έδειχνες μακάριο και σοφό μέσα στην πρωτόγνωρη/αρχέγονη εμφάνιση των κυττάρων σου που γνωρίζουν τα πάντα, την αρχή και το τέλος, το πότε και το ποτέ.

Αν μπορούσα να παρατηρήσω τον εαυτό μου ή οποιονδήποτε άλλον όπως παρατηρώ εσένα θα τρόμαζα εξίσου, θα ανατρίχιαζα μέσα μου.

Το πιο απλό και φυσικό πράγμα του κόσμου είναι και το πιο δύσκολο, το πιο πολύτιμο και εύθραυστο. Είσαι ένα λουλουδάκι στο βυθό του σκοταδιού. Λεπτό το λεπτό αναπτύσσεσαι και μεγαλώνεις, είσαι ένα τέλειο μπουμπούκι που καρδιοχτυπά, παίζει, νιώθει και ονειρεύεται.

Οι λέξεις μου της συμφοράς δεν μπορούν να φτάσουν το μεγαλείο σου. Τα μάτια σου είναι κλειστά αλλά η ζωή σου έχει αρχίσει. Σε αγκαλιάζουν τα σπλάχνα μου, είμαι γη, είμαι φωτιά, είμαι νερό, είμαι αέρας. Είμαι για σένα.

Είμαι το δάκρυ της τίγρης.

Παγιδευμένη ακόμα στο κρεβάτι, κάψα μέσα έξω, σου προσφέρω θυσία ένα καλοκαίρι, την καθήλωση δύο μηνών και δύο -συν ποιός ξέρει ακόμα πόσων- ημερών. Σε αντάλλαγμα ζητώ ν' ακούσω μες στο χειμώνα αηδόνια και αγγέλους και γάργαρα νερά, να συνοδεύουν το πρώτο κλάμα σου.

Summer wine