Η Γκρίτζα

Έρχεται μια εποχή όπου η ζωή μας αρχίζει να βραδυπορεί, λες και διστάζει να προχωρήσει, λες και λογαριάζει ν' αλλάξει πορεία.
Την εποχή αυτή μπορεί πολύ εύκολα να μας βρει κάποιο μεγάλο κακό.




Ο Χόμο σκέφτηκε τον ερωτισμό των πόλεων, που δεν μπορείς να τον ξεχωρίσεις από τους φόνους, τις ζήλειες, τις εμπορικές συναλλαγές, τις αυτοκινητοδρομίες -δεν ήταν πια ερωτισμός, ήταν η δίψα για περιπέτεια, ήταν ένα μαχαίρι που κατέβαινε από τον ουρανό, ένας καταστροφικός άγγελος, μια τρέλα αγγελική...

Ρ. Μούζιλ, "Η Γρίτζα" εκδ. Εξάντας, μτφ. Αλ. Ίσαρης

Το μαγεμένο σπίτι

Δεν έχω διαβάσει ποτέ ξανά διήγημα που να μοιάζει με ποίημα, με μουσική και με ζωγραφική. Έργο υψηλής ΠαρΑισθητικής, νομίζεις πως είσαι βυθισμένος, στροβιλίζεσαι ψυχεδελικά ανάμεσα στις φράσεις και η πραγματικότητα εξατμίζεται.
Τί λόγος! τί τύπος!

Ρόμπερτ Μούζιλ, (1880-1942)
"Το μαγεμένο σπίτι" εκδ. Εξάντας, μτφ. Αλέξανδρος Ίσαρης

Μέσα της ορθώθηκε κάτι σαν μαλακό τριζάτο τρίχωμα γάτας, και άφησε μέσα από την κρυψώνα της ένα ανελέητο όχι, που κύλησε μπρος στα πόδια του σαν μικρή, γυαλιστερή σφαίρα.


Τα παιδιά και οι νεκροί δεν έχουν ψυχή. Δεν είναι ακόμα τίποτα ή δεν είναι τίποτα πια, μπορούν να γίνουν τα πάντα ή να έχουν γίνει τα πάντα. Είναι δοχεία που δίνουν στα όνειρα μορφή, είναι αίμα με το οποίο βάφονται οι πόθοι των μοναχικών ανθρώπων.


Οι άνθρωποι δεν μπορούν να προσφερθούν ολοκληρωτικά, παραμένουν αυτό που είναι, λαχταρούν να παραδοθούν με κλεισμένα μάτια και δεμένα χέρια, όμως αγαπούν τον άλλο επειδή η μοναξιά τους ματώνει σιωπηλά ξοπίσω τους.