11.6.09

Το μαγεμένο σπίτι


Δεν έχω διαβάσει ποτέ ξανά διήγημα που να μοιάζει με ποίημα, με μουσική και με ζωγραφική. Έργο υψηλής ΠαρΑισθητικής, νομίζεις πως είσαι βυθισμένος, στροβιλίζεσαι ψυχεδελικά ανάμεσα στις φράσεις και η πραγματικότητα εξατμίζεται.
Τί λόγος! τί τύπος!

Ρόμπερτ Μούζιλ, (1880-1942)
"Το μαγεμένο σπίτι" εκδ. Εξάντας, μτφ. Αλέξανδρος Ίσαρης


Μέσα της ορθώθηκε κάτι σαν μαλακό τριζάτο τρίχωμα γάτας, και άφησε μέσα από την κρυψώνα της ένα ανελέητο όχι, που κύλησε μπρος στα πόδια του σαν μικρή, γυαλιστερή σφαίρα.


Τα παιδιά και οι νεκροί δεν έχουν ψυχή. Δεν είναι ακόμα τίποτα ή δεν είναι τίποτα πια, μπορούν να γίνουν τα πάντα ή να έχουν γίνει τα πάντα. Είναι δοχεία που δίνουν στα όνειρα μορφή, είναι αίμα με το οποίο βάφονται οι πόθοι των μοναχικών ανθρώπων.


Οι άνθρωποι δεν μπορούν να προσφερθούν ολοκληρωτικά, παραμένουν αυτό που είναι, λαχταρούν να παραδοθούν με κλεισμένα μάτια και δεμένα χέρια, όμως αγαπούν τον άλλο επειδή η μοναξιά τους ματώνει σιωπηλά ξοπίσω τους.

8 comments:

karry said...

Οι εικόνες από που είναι;

Mambo Tango said...

Αν βάλεις το ποντίκι πάνω στις φωτογραφίες φαίνονται τα ονόματα των καλλιτεχνών. Από κει και πέρα, αναζήτηση εικόνων στο google.

Υ.Γ ωραίο το avatar σου

mamma said...

Ωπα! Κι άλλη βιβλιοπρόταση... ωραίο θα είναι το καλοκαίρι :)))

Mambo Tango said...

Για σας ούτως ή άλλως, θα πλέετε σε πελάγη μελιού και πιπεριού...;)

karry said...

Ευχαριστώ.. το avatar είναι σκίτσο του Enki Bilal δες εδώ:http://biographix.blogspot.com/2009/03/enki-bilal.html

Mambo Tango said...

Καλέ τον Bilal δεν θα 'ξερα; στο εικονοστάσι τον έχω, δίπλα στα στέφανα!

παπαρούνα said...

όπως είχα διαβασει σε ένα αλλο βιβλίο που δυστυχώς δεν θυμάμαι το ονομά του τώρα
ο άνθρωπος πηγαινοέρχεται στην καταπίεση της μοναξιάς του, στην καταπίεση της σχέσης..

Mambo Tango said...

Κι εγώ διάβασα κάπου, ότι η μοναξιά είναι η τιμωρία και το σήμα κινδύνου για να βρούμε ταίρι, φίλους, να δημιουργήσουμε οικογένεια, για να μην πονάει πια, έλα όμως που μερικές φορές είναι αγιάτρευτη..