Νιώθω κάπως σα να λιποτάκτησα. Ήμουν βέβαια στα μετόπισθεν. Πυρετώδης παρακολούθηση, σχόλια και προώθηση, τίποτα σπουδαίο. Αρρώστησα όμως. Απογοήτευση, ανησυχία, οργή και στο τέλος μίσος. Το πιο επικίνδυνο συναίσθημα, τυφλά βήματα προς την αποκτήνωση.
Αποφάσισα να αφεθώ να βουλιάξω στην κινούμενη άμμο του καλοκαιριού. Να σταθώ στον αφρό της θάλασσας. Να επιστρέψω στη μήτρα που με τρέφει με την ουσία της αθανασίας.
Θα μου πεις, αν σκέφτονταν όλοι έτσι, τίποτα δεν θα είχε κατακτηθεί, οι εξουσιαστές ποντάρουν (και) στο ένστικτο της ευδαιμονίας μας. Εντάξει λοιπόν, αιτούμαι αναρρωτική προκειμένου να λάβω αγωγή χαράς (θα σου πω).
Ούτως ή άλλως, τα μάτια μου είναι ορθάνοιχτα πια σαν του Άλεξ στο Κουρδιστό πορτοκάλι.
