Aπλώς ήθελα να κλείσει αυτός ο μήνας με κάτι που μου άρεσε πολύ και αυτό ήταν η ταινία Children of men με τον Κλάιβ Όουεν, τον άνθρωπο με την πιο λυπημένη φωνή του κόσμου, λιώνουν οι λέξεις μόλις τις εκστομίσει και διαχέονται, το πρόσωπό του η μάσκα της ματαιότητας, ο Σίσυφος με μενταλιτέ Ίαν Κέρτις. Σκηνικό Bilal και στην πιο σκοτεινή γωνιά ανθίζει η ελπίδα. Βήχας φράουλας, πλησιάζει το πλοίο του Αύριο, όλα πεθαίνουν μα άλλα γεννιούνται κι έτσι ξαναζούν μαζί τους όλα.
Όσοι κυκλοφορούν το πρωί είναι σαν ζαλισμένα κοτόπουλα. Κοιμούνται με την πρώτη ευκαιρία, όπου κι αν βρεθούν. Αν επιλέξεις να κάνεις τα ψώνια σου νωρίς ατύχησες. Τα περισσότερα μαγαζιά είναι κλειστά, ανοίγουν σε ανύποπτο χρόνο χωρίς τον παραμικρό συγχρονισμό, αλλά και πάλι θα είσαι τυχερός αν αυτός που είναι μέσα δεν κοιμάται ή δεν προσεύχεται. Στις 12 το μεσημέρι κατεβάζουν τα ρολά για προσευχή. Δεν κατάλαβα ποτέ ποιές ήταν οι σταθερές ώρες λειτουργίας την ημέρα. Τη νύχτα, όρεξη να ’χεις να ξενυχτάς και να ψωνίζεις, αλλά όχι μόνο. Έτυχε να δω στη μία μετά τα μεσάνυχτα κουρείο ανοιχτό μ’ έναν πελάτη μέσα που κουρευόταν ατάραχος. Το σίγουρο είναι πως αν έχεις υπομονή μέχρι τις 9 το βράδι, θα βρεις τα πάντα ανοιχτά και τον κόσμο σε έξαρση.
Το απόγευμα πέντε με οκτώ νεκρώνει η πολιτεία. Τα τελευταία αυτοκίνητα τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, όλοι κλείνονται μέσα με τη δύση του ηλίου, περιμένοντας να σημάνει το κανόνι το τέλος της νηστείας -μέχρι τότε δεν τρώνε, δεν πίνουν, δεν καπνίζουν. Μετά, τα τραπέζια στρώνονται πλουσιοπάροχα, ενώ σε κάποιες γειτονιές στήνονται τέντες και φιλανθρωπικές εστίες, όπου όλοι είναι ευπρόσδεκτοι. Ακόμα και τα αδέσποτα τρώνε καλά αυτές τις μέρες, δεν παραφυλάνε στους κάδους για τον επιούσιο, κοκαλάκια και ψαράκια προσφέρονται χύμα στα πεζοδρόμια.
Η κρατική ΤV σε αντιδιαστολή με τις υπόλοιπες μέρες του χρόνου, όπου διαρκώς κάποιοι συζητάνε ένα ατέλειωτο θέμα, έχει διασκεδαστικά προγράμματα και εκπομπές με φάρσες που σκαρώνονται συχνά πολύ πετυχημένα, σε ανυποψίαστους παθόντες κάθε Ραμαζάνι. Κι έτσι περνάει αυτός ο ιερός μήνας των μουσουλμάνων, με σκληρή νηστεία, προσευχή και ύπνο την ημέρα, τρυφηλά εδέσματα, γλυκά, ξηρούς καρπούς, τσάι, χυμούς και γέλια τη νύχτα. Σήμα κατατεθέν αυτής της γιορτής είναι τα πολύχρωμα φανάρια κάθε μεγέθους που στολίζουν τους δρόμους και τα σπίτια και ευχή η στιχομυθία «Ραμαντάν καρίμ» -«Αλά ο άκραμ, («γεναιόδωρο Ραμαζάνι»- «ο Θεός είναι ο πιο γενναιόδωρος»).
Τώρα που το σκέφτομαι θα πρέπει να έχω κάποια εγγενή ανωμαλία, γιατί είμαι η μόνη γυναίκα που ξέρω, που δεν οραματίστηκε ΠΟΤΕ τον εαυτό της ντυμένο νυφούλα, που δεν έψαχνε από 8 χρονών για το ιδανικό νυφικό και το χειρότερο: που δεν αντιμετώπισε ούτε μία φορά την κούκλα της ως μωρό που θέλει αγκαλιά τάισμα βόλτα και ξεσκάτισμα -τί ιδέα κι αυτή!
Επιπλέον δεν ήθελα να παντρευτώ μέχρι τα 33 μου, όταν γνώρισα τον Σ. τον αγάπησα με αγάπησε και αποφασίσαμε ότι θα πρέπει να κάνουμε το απονεοημένο διάβημα κυρίως για τους άλλους, για τους γονείς δλδ και την κοινωνία που σε ξερνάει αν δεν είσαι ήσυχα κι ωραία στη φάκα σου.
Κι έτσι οργανώσαμε αυτή τη γνωστή θεατρική παράσταση σε χρόνο dt , μια υπερπαραγωγή, με κεριά, λουλούδια πυροτεχνήματα, τριόρωφες μπούκλες, γαλάζια σκιά, νυφικό σαν σύννεφο, χρυσόσκονη παντού, βίντεο, φωτογραφίες, ρύζια, κουφέτα, μελοκάρυδο, παπάδες, χαμόγελα ποτισμένα με δάκρια, φακελάκια, τούρτα καταφύγιο, καλεσμένες με αλλόκοτα χτενίσματα και φουστάνια με εκτυφλωτική λάμψη, ο πρώτος χορός "Έλα πάρε μου τη λύπη, έλα δώσ' μου τη χαρά-α-α", ο γαμπρός να πατάει τον εαυτό του, χαμόγελα, χαμόγελα, δάκρια, κρασί, ρακί, ουίσκι, σαμπάνιες πίστας, οι πεθερές σε έκσταση με τεράστια Κάντι Κάντι μάτια, αγκαλιές, φιλιά, ευχές, τέλος τρικούβερτου γλεντιού.
Ξημέρωμα στα Λιοντάρια για σουβλάκια. Ήταν 16 Σεπτεμβρίου του 2006.
Όταν έμαθα ότι θα κάνω κόρη το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν: πόνος.Παρ' όλο που παρακαλούσαμε κρυφά να είναι κορίτσι, καθώς ένας μύθος λέει ότι είναι πιο βολικά στην ανατροφή,όταν οριστικοποιήθηκε το φύλο συμπόνεσα αυτό το πλασματάκι που θα έρθει στον κόσμο με 6 εκατομμύρια ωάρια στις ωοθήκες του, προορισμένο πριν καν γεννηθεί,να τεκνοποιήσει και να διαιωνίσει το είδος εν μέσω περιοδικών οδυνών και ηδονών.
Δεν ξέρω αν φταίνε τα λάθος αναγνώσματα της εφηβείας μου (βλ. Ζαν Ανουίγ, Μήδεια: "Ακρωτηριασμένη! Μισερή!...Ω ήλιε, αν είναι αλήθεια ότι κατάγομαι από σένα, γιατί με μισέρωσες; Γιατί μ' έκανες γυναίκα; Γιατί τα στήθια αυτά; Γιατί τούτη η αδυναμία; Γιατί τούτη η ανοιχτη πληγή στο κέντρο του κορμιού μου; Δε θα 'ταν όμορφο ένα αγόρι με τ' όνομά μου; Δε θα 'ταν δυνατό; με το κορμί σκληρό σαν πέτρα, καμωμένο να παίρνει και να φεύγει μετά, κλειστός, ανέπαφος,ολόκληρος, αυτός! Α! θα μπορούσε τότε να 'χει έρθει ο Ιάσων, με τα μεγάλα, φοβερά του χέρια, θα 'κανε να μ' αγγίξει.Μ' ένα μαχαίρι ο καθένας στο χέρι -ναι!- κι ο πιο δυνατός σκοτώνει τον άλλο και φεύγει λευτερωμένος.Όχι αυτός ο αγώνας όπου δεν ήθελα παρά μονάχα ν' αγγίξω τους ώμους, αυτή την πληγή που εκλιπαρούσα. Γυναίκα!Συναίκα! Σκύλα! Σάρκα καμωμένη με λίγη λάσπη κι ένα αντρικό πλευρό! Κομμάτι αντρός! Πουτάνα!" ή κάτι απολύτως μισογύνικοι αφορισμοί του Νίτσε, για να μην αναφέρω τη Φραγκογιαννού..)
Έλεος δηλαδή! αντί να αρκούμαι στο Γλάρο Ιωνάθαν και στο Μικρό Πρίγκηπα, να βγαίνω εκεί έξω και να πειραματίζομαι με την άσκηση γοητείας και την αναζήτηση της αληθινής εμπειρίας, διάβαζα μέχρι τελικής επιπτώσεως.Κι έτσι κατέληξα να αποδεχθώ και να συμπαθήσω αληθινά το φύλο μου, ή να νομίζω ότι αυτό τελικά συνέβη, γύρω στα 30...
Και τώρα έρχεται η ώρα να φέρω ένα κορίτσι σ' αυτό τον άγριο κόσμο και να το μάθω να στέκεται σαν γυναίκα και σαν άντρας χωρίς να πάψει ποτέ να είναι παιδί,απέναντι στις καταστάσεις, να είναι ευαίσθητη όσο και σκληρή, ούτε πριγκήπισσα ούτε αλήτισσα, με μεγάλη τρυφερή ατσάλινη καρδιά και άλλα ασύλληπτα, όλα τόσο δύσκολα.Δεν θέλω να είναι υποταγμένη, αβοήθητη, τριανταφυλλένια να περιμένει τον άντρα λυτρωτή, αλλά ούτε και αμαζόνα, καπάτσα και καμωματού να τον παίζει στα ακροδάχτυλα ή να μην τον χρειάζεται καν.
Είναι όλα τόσο πρωτόγνωρα, τόσο τρομακτικά, οι παπούδες και οι γιαγιάδες θα την πνίξουν στα φρου φρου σε όλες τις αποχρώσεις του ροζ, ο πατέρας της θα τη λατρεύει άνευ όρων, ο περίγυρος θα την οδηγήσει μπροστά στον καθρέφτη με μια βούρτσα, να ποζάρει μέχρι να της απονεμηθεί το αστραφτερό στέμμα, τα μίντια θα καθορίσουν τα πρώτα της πρότυπα, θα ακούει τον επίγονο του Χατζηγιάννη και θα λιώνει, θα της κάνουν δώρο τη Μπάρμπι και τα τέρατα του κόσμου της.Είμαι δε σίγουρη ότι θα τσακωνόμαστε για τη μουσική και για τα ναρκωτικά (δεν είναι αρκετά :p) κι έτσι θα γίνω κι εγώ κάποτε μια μάνα (raver ήταν ο καημός μου) με μία κόρη μεγαλωμένη μέσα στις αντιφάσεις των καιρών και τη μεταβλητότητα των αξιών. Το μόνο που επιθυμώ πάνω απ' όλα και θα αγωνιστώ γι' αυτό με όλες μου τις δυνάμεις, είναι να πορευτεί χορτάτη από αγάπη και σεβασμό με μεγάλο απόθεμα να δώσει, να χαρίσει απλόχερα. Αυτό θέλω μόνο, το πιο βαθύ, το πιο απλό, το πιο μεγάλο.
