Σε λα βι

Την περασμένη Τετάρτη έκλεισα τα 38, ας πούμε στα μισά της διαδρομής, ώριμη γυναίκα πλέον, μπορώ να φιλοσοφώ όσο θέλω και να καταλήγω σε αποφθέγματα του τύπου: η ζωή είναι ένα σαδιστικό αστείο.

Η πρώτη εμπειρία του ανθρώπου είναι το κλάμα («όταν γεννιέται ο άνθρωπος ένας καημός γεννιέται»). Ακολούθως ο πόνος, κολικοί, δόντια κτλ. Στη συνέχεια το γαμώτο, λίγα απ’ αυτά που θέλει μπορεί να πραγματοποιήσει. Το ανικανοποίητο, είναι πάντα μικρότερος απ΄ όσο θα ήθελε και κανείς δεν φαίνεται να τον παίρνει στα σοβαρά. Στην εφηβεία ξεχειλίζει από μίσος. Στον ανθό της νιότης διαβάζει και πρέπει να αποφασίσει τι θα κάνει στην υπόλοιπη ζωή του. Με το τέλος των σπουδών αρχίζει το κυνήγι του χρήματος και της υλικής πλήρωσης. Δημιουργεί οικογένεια, αλυσοδένεται στις ανάγκες της.

Στα μισά –ας πούμε- του δρόμου νομίζει ότι είναι ώριμος και φιλοσοφημένος. Αναπολεί αυτά που κάποτε μισούσε. Καταλαβαίνει ότι πάντα θα πραγματοποιεί λίγα απ΄ αυτά που θέλει. Κι ας ξέρει ότι μπορεί, ότι θα μπορούσε να πραγματοποιήσει τα πάντα.

Μετά δεν ξέρω..

Το πιο δύσκολο παιχνίδι ΙΙ

Αυτό το καλοκαίρι διαπληκτίστηκα αρκετές φορές με γονείς που θεωρούν δικαίωμά τους να
ανακατεύονται στις ζωές, στις αποφάσεις, στα σώματα των άλλων και να επιμένουν ότι
επιβάλλεται να κάνω και δεύτερο παιδί "για να έχει παρέα" η κόρη μου και για να
"έχει αδερφάκι" και ότι είναι πολύ εγωιστικό που δεν θέλω...
Επίσης ότι με το δεύτερο "όλα είναι εύκολα"(!) και "να δεις, ούτε που θα το καταλάβεις"...
Δηλαδή αν έχεις κάνει ένα παιδί και τραβάς τα χίλια μύρια ζόρια για να το μεγαλώσεις σωστά
και κάνεις άλλο ένα, όλα γίνονται αυτοματοποιημένα και δε χρειάζεται ν' ανησυχείς για
τίποτα, απλώς "παρκάρεις" το πρώτο και "ξεπετάς" με συνοπτικές διαδικασίες το δεύτερο
και γιατί όχι; το τρίτο, το τέταρτο" δεν παθαίνουν τίποτα αυτά, μόλις περπατήσουν φεύγουν
από σένα, μεγαλώνουν μόνα τους".

Είναι γνωστή η ευκολία με την οποία η πλειονότητα των ανθρώπων κάνει παιδιά, χωρίς πολλές
δεύτερες σκέψεις, επειδή γούσταραν σ' ένα ηλιοβασίλεμα, επειδή τα μωρά είναι γλυκούλικα,
επειδή θέλουν να διαιωνίσουν το καταπληκτικό είδος τους κ.ο.κ..
Μέχρι τα 35 μου μπορούσα να σκεφτώ 1000 λογικούς, κοινωνικούς, ανθρωπιστικούς, φιλοσοφικούς, υπαρξιακούς, (και ναι) εγωιστικούς λόγους, που τεκμηρίωναν την απόφασή μου να μην κάνω παιδιά. Αλλά μετά ήρθε η αγάπη.
Οι αποτρεπτικοί λόγοι δεν ακυρώθηκαν, απλώς διαλύθηκαν γλυκά και στροβιλίστηκαν στο ρυθμό της πληρότητας, μιας ανάγκης για προσφορά και δημιουργία. Στάθηκα απέναντι σ' αυτή τη νέα απόφαση με ευθύνη που μου έλυνε τα γόνατα. Έκοψα μαχαίρι το τσιγάρο πριν μείνω έγκυος για να αποτοξινωθεί το φουγάρο που ήμουν.
Πέρασα τη μισή κύηση στο κρεβάτι σαν παράλυτη λόγω αποκόλλησης, η σούπερ ενέργειά μου
περιορίστηκε στο μάσημα.

Δεν έκανα καμία έκπτωση στο δόσιμό μου. Είναι 20 μηνών και θηλάζει ακόμα (επειδή έτσι θέλει) δεν την έχω αφήσει ποτέ για να βγω, δεν έχει κοιμηθεί ούτε μία φορά σε άλλα χέρια, δεν έχει δοκιμάσει γάλα-σκόνη, κρέμα-σκόνη, φρουτόκρεμα-σκόνη, έτοιμο φαγητό σε βαζάκι κτλ.
(δεν επικρίνω τη χρήση τους, απλώς ήθελα και μπορούσα να προσφέρω το φυσικότερο)
Εννοείται ότι είμαι κομμάτια, έτσι; Τα έχω δώσει όλα και αν υπάρχουν κι άλλα, είναι δικά της,
εγώ δεν ξέρω πού βρίσκομαι αυτή τη στιγμή,έχω μετουσιωθεί στο μπουμπούκι μου.
Πήγα στο άλλο άκρο θα μου πεις, αλλά για μένα έτσι λειτούργησε η μητρότητα.
Δεν θα έκανα ποτέ άλλο παιδί με σκοπό να είναι "το αδερφάκι" ή "η παρέα". Θεωρώ ότι
τα παιδιά είναι κάτι πολύ πιο σοβαρό και υπεύθυνο, δεν είναι κέικ, δεν είναι πλαστικά
παιχνίδια από το τζάμπο, δεν τα κάνεις για να τα χρησιμοποιήσεις προς όφελος κάποιου άλλου
σκοπού, πέραν του να τους προσφέρεις ζωή, την καλύτερη δυνατή.

Αλλιώς, μπορεί να μην είσαι εγωιστής (χμ..), αλλά είσαι σίγουρα ανεύθυνος, απέναντι
στο μεγαλύτερο χρέος που μπορεί να επωμιστεί ο άνθρωπος.
Και είναι και κάτι άλλο: Συζητούσα με την παιδίατρο για το ίδιο θέμα, εκείνη έχει δύο
αγόρια και υποστήριζε ότι ένα παιδί χρειάζεται αδέρφια διότι μεγαλώνει καλύτερα έτσι,
πιο ισορροπημένα, γιατί μεταξύ άλλων μαθαίνει να μοιράζεται, εντάσσεται πιο ομαλά στην
κοινωνία και παύει να θεωρεί ότι είναι το κέντρο του κόσμου.
Το να μοιράζεται, να έχει παρέα, να μην είναι τέρας εγωκεντρισμού το μαθαίνει
κατά τη γνώμη κάλλιστα μέσα από τη διαπαιδαγώγηση και άλλες παρέες
(φίλους, ξαδέρφια, σχολείο) και δεν έπεται ότι όποιος έχει αδέρφια έχει
και φίλους, δεν αισθάνεται μοναξιά ή δεν υπάρχει περίπτωση να είναι εγωίσταρος. Αφ' ενός.
Αφ' ετέρου, βλέποντας από τον περίγυρο και διαβάζοντας σχετικά ότι ο
ερχομός ενός αδερφού βιώνεται περίπου σα να σου φέρνει ο σύζυγος μια άλλη γυναίκα
στο σπίτι λέγοντάς σου "σ' αγαπώ, για αυτό σου έφερα και παρέα, κοίτα τί γλυκιά που
είναι" καταλήγω ότι θα πρέπει να είναι τραυματική εμπειρία για το παιδί (αν και εγώ δεν θυμάμαι να το βίωσα έτσι) αν δεν γίνουν επιδέξιοι χειρισμοί.

Πιστεύω λοιπόν πώς είναι δύο τα κρίσιμα ερωτήματα που τίθενται για τον ερχομό ενός παιδιού.
1ον: Θέλεις;
2ον: Μπορείς;
Απλά πράγματα, που αν τα σκεφτόμασταν καλύτερα και πράτταμε αναλόγως, δεν θα ήταν ο κόσμος γεμάτος μαλάκες (που ήταν κάποτε πολλά υποσχόμενα παιδιά).

Γειά για σάς

Είπα να περάσω να πω ένα γειά, να μετρήσω τις αράχνες, να κρεμάσω μια φωτογραφία, να αφιερώσω ένα τραγούδι και να ευχηθώ Καλό Φθινόπωρο.