20.4.10

(εμείς) Οι νεόπτωχοι



Το ζήσαμε και θα εξακολουθήσουμε να το ζούμε μέχρι νεωτέρας και αυτό. Την χειρότερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών. Την πρώτη και ίσως όχι μοναδική, του νέου αιώνα. Εμείς, που κοιμηθήκαμε στα πούπουλα, ξυπνήσαμε ένα πρωί στην πίσσα. Φως πουθενά, έξοδος από το τούνελ, σε μία τριετία λένε. Μέχρι τότε, θα μάθουμε να ζούμε αλλιώς, διαφορετικά απ’ ότι είχαμε συνηθίσει.

Αλλά, δεν ήμασταν πάντα έτσι. Κάποτε ζούσαμε με λιγότερα και δεν μας ένοιαζε πολύ. Η έλλειψη δεν γινόταν σαράκι, ούτε η επιθυμία σκλαβιά. Χαιρόμασταν περισσότερο, δουλεύαμε λιγότερο. Δεν πάει πολύς καιρός από τότε, άλλαξαν όμως πολλά. Γέμισε ο κόσμος νεόπλουτους, επιδειξίες της χλίδας, αρχοντοχωριάτες, σνομπαρίες της πεντάρας. Το σκηνικό μεταβλήθηκε και η αισθητική βιάστηκε κατ’ επανάληψη.

Τους ζηλέψαμε! Μπορούσαμε να ζήσουμε όπως αυτοί, για την ακρίβεια να δείχνουμε ότι ζούμε όπως αυτοί, με δανεικά. Τα δάνεια ήταν πιο προσιτά από ποτέ, οι κάρτες μάς μαύλιζαν. Αγοράζαμε αγοράζαμε αγοράζαμε, καταναλώναμε, καταβροχθίζαμε, γιατί μόνον έτσι υπήρχαμε. Αλλάξαμε αυτοκίνητο, πήραμε δεύτερο, τρίτο, οφείλαμε να έχουμε το κινητό τελευταίας τεχνολογίας, να πάρουμε σπίτι, εξοχικό, να πάμε διακοπές σε μέρη εξωτικά, για σκι, εκεί που πάνε οι celebrities, να κάνουμε σπα, ψώνια, συνέχεια ψώνια, πάντα.

Και μετά, ξυπνήσαμε από το υλικό όνειρο για να υποδεχτούμε τον εφιάλτη. Δεν υπάρχει μία! ούτε στο Κράτος, ούτε στην τσέπη μας. Αυτά που ξέραμε να τα ξεχάσουμε, ούτε σούσι, ούτε τζακούζι, ούτε Γκούτσι για τη Σούλα και τον Μήτσο. Και πώς να πορευτείς; Αυτοί που ούτως ή άλλως δεν είχαν ποτέ τη δυνατότητα για πολυτέλειες θα ζοριστούν κι άλλο. Οι υπόλοιποι, ακόμα περισσότερο. Μέχρι να δουν και την άλλη όψη:

Θα χαλαρώσουμε. Θα είμαστε νεόπτωχοι και πένητες, ανάμεσα σε ομοίους ή άλλους με δυσμενέστερη μοίρα. «Θα επαναπροσδιορίσουμε τις αξίες» λένε κάποιοι. Πώς θα γίνει αυτό δεν ξέρω, αλλά δεν μπορεί παρά να γίνει. Αναγκαστικά θα πάψουμε να ζούμε για τη βιτρίνα και μέσα από τη βιτρίνα. Υπάρχει ακόμα και η περίπτωση να γίνουμε άνθρωποι και όχι μόνον καταναλωτές.

Είναι κι αυτός ένας ξεριζωμός από μια χρυσή ψευδοπατρίδα. Ήταν πολύ ψεύτικη, πολύ ξένη για να μας λείψει. Περισώνουμε ό,τι μπορούμε και προχωράμε, (δεν φανταζόμασταν βέβαια ότι το προεκλογικό σύνθημα του Παπανδρέου «πάμε!» θα υλοποιούταν κάπως έτσι)… Έχουμε πολλά ν’ ανακαλύψουμε, να επινοήσουμε, να μοιραστούμε. Έχουμε μια συνενοχή και ένα κοινό πρόβλημα να αντιμετωπίσουμε. Επιτέλους θα αντιδράσουμε, όχι για την ευημερία, αλλά για την επιβίωση. Και αυτό, είναι πολύ πολύ άγριο λυκάκια μου.


Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα πόλης "Monitor"

6 comments:

mamma said...

Πεντακάθαρη, ψύχραιμη οπτική. Σε χαίρομαι.

Mambo Tango said...

Η οπτική μπορεί να είναι ψύχραιμη.. εγώ δεν είμαι!
Αισθάνομαι εξαπατημένη, προδομένη, θυμωμένη, εξοργισμένη, αδικημένη, λεηλατημένη και ανόητη που τον πίστεψα. Ο ΓΑΠ ήταν ο μοναδικός πολιτικός που πίστεψα. Δεν θα το ξανακάνω.
Δεν πιστεύω με τίποτα ότι δεν θα μπορούσαν να είναι καλύτερα τα πράγματα για τους ασθενέστερους.
Την προεκλογική επωδό τη θυμάσαι; "υπάρχουν λεφτά"
πολύ φτηνιάρικη για να είναι αληθινή.
Και τώρα μιλάνε για δεκαετία λιτότητας! Γιατί θα πρέπει να δώσουμε εμείς τα καλύτερα μας χρόνια οικοδομώντας ένα Κράτος που άλλοι σάπισαν;

Καλημέρα:)

manetarius said...

Λες να γίνουμε ξανά άνθρωποι;
Λες από ένα κακό να βγει και κάτι καλό και να πάψουμε να ζούμε στην ψευτιά;
Για να δούμε, θα το αντέξει ο οργανισμός κάποιων να δώσει το τζιπ και να μην πάρει το τελευταίο μοντέλο γκούτσι; Γιατί εγώ έτσι κι αλλιώς, μια ζωή στη λιτότητα ζω... να 'ναι καλά ο μισθός μου!

Κουράγιο!

mamma said...

Ομολογώ ότι έχω καιρό να πιστέψω σε πολιτικό. Παρόλ' αυτά πίστεψα κι εγώ σε τούτον εδώ. Λίγο. Ή για να το πω καλύτερα, του έδωσα το πλεονέκτημα της αμφιβολίας.

Το θέμα είναι πως τώρα είμαι τόσο απογοητευμένη που δεν μπορώ ούτε να θυμώσω. Και το σημαντικότερο είναι πως δεν βλέπω φως από πουθενά. Έχουμε γίνει ένα έθνος της αρπαχτής, του βολέματος και της κατανάλωσης. Να μην αναφέρω την διαφθορά. Χρειάζονται χρόνια για να ξαναγίνουμε άνθρωποι και μέχρι τότε θα είναι πλέον αργά.

(Ελπίζω απλά να κάνω λάθος για τα παραπάνω μόνο και μόνο γιατί δεν μπορώ να φανταστώ τα παιδιά μου να ζουν σε τέτοιο κόσμο)

Καλό βράδυ :)

Mambo Tango said...

manetarious
Μα γι' αυτό τα ΄χω πάρει κι εγώ στο κρανίο! Γιατί μια ζωή στη λιτότητα ζω και τώρα θέλουν και το αίμα μου! Μου χρωστάει το Κράτος δεν του χρωστάω.
Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν πίστεψα στην Ι-δανεική ζωή, αλλά τόσο αυτοί που πίστεψαν και φόρεσαν το γκούτσι όσο κι εσύ και όσοι δεν πίστεψαν, πάλι θύματα είμαστε!
ΦΑΚ

Mambo Tango said...

mamma
Φοβάμαι πως δεν κάνεις λάθος. Και πώς ν' αντιδράσεις τώρα σ' αυτό; ψηφίζοντας... Σαμαρά;
Είμαστε ελεύθεροι, έχουμε Δημοκρατία, ο λαός αποφασίζει. Πόσο ψεύτικα είναι όλα αυτά...

Μέχρι πρότινος δεχόμασταν τη λαμογίαση ως κάτι αναπόφευκτο, γιατί (νομίζαμε) ότι είχαμε ως χώρα ένα πρόσωπο στην κενωνία, τώρα που αποκαλύφθηκε η αθλιότητα σε όλο της το μεγαλείο (αλήθεια, γιατί όσοι γνώριζαν την εξαιρετική κρισιμότητα της κατάστασης έκαναν μόκο όλα αυτά τα χρόνια;)τώρα που έβαλαν λουκέτο στο Όνειρο και την Ελπίδα, το βλέπουμε καθαρά:
HELL-ASs: ΚΩΛΑΣΗ!