Συγκεντρωθήκαμε στην πλατεία Κύπρου, ανάμεσα σε ναούς και προσκυνήματα του καπιταλισμού. Τράπεζες,μαγαζιά με επώνυμα πανάκριβα ρούχα. Εργαζόμενοι, άνεργοι, φοιτητές, συνταξιούχοι, μαμάδες, παιδιά, μωρά, σκυλιά, άστεγοι,φρικιά, κοπέλες με φούξια νύχια. Κοιταζόμασταν. Πώς φτάσαμε ως εδώ;
Έβρεχε. Μαζευτήκαμε πολλοί για τα δεδομένα της Ρόδου, κατηφορήσαμε προς το Δημαρχείο.Κατσαρόλες, κρουστά, σφυρίχτρες.
Φωνάζαμε. Οι τουρίστες μας φωτογράφιζαν. Δεν έφευγαν ούτε αυτοί, ήταν σκεπτικοί.
"ΕεεΟΟΟ πάρτε το μνημόνιο και φύγετε από δω. ΟΥΣΤ" Πέσανε κάτι άκυρα συνθήματα, ένας εθνικός ύμνος, το Πότε θα κάνει ξαστεριά. Μετά άρχισαν τα καλά. Από φοιτητές και μαθητές. "Οι μετανάστες είναι της γης οι κολασμένοι Στον κόσμο των αφεντικών είμαστε όλοι ξένοι". Πέντε έξι άτομα είχαν κάνει μπέρτα την ελληνική σημαία. Αμίλητοι.
Φωνάζαμε. Μάς έπνιγε το δίκιο. "Τον κόσμο τον αλλάζουν οι εξεγερμένοι και όχι οι ρουφιάνοι και οι υποταγμένοι".
Θαύμασα τους μαθητές. Είδα στα μάτια τους τη φλόγα, ο κόσμος τους έλεγε να πάνε μπροστά, να φωνάξουν, να δράσουν "Μέχρι να φτάσουμε στην ηλικία να ψηφίζουμε θα τους έχετε αφήσει να πουλήσουν την Ελλάδα στη Γερμανία και τώρα πετάτε το μπαλάκι σ' εμάς;" Αδικημένα όμορφα παιδιά, η περιπέτεια πέθανε. Τώρα, μόνο άγρια μάχη για επιβίωση.Όλοι στο δρόμο!
