Με αφορμή τα τελευταία γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας, πολλοί μπλόγκερς έγραψαν ποστ με θέμα τη γειτονιά τους. Τα περισσότερα ήταν δραματικά, αλλά καλά. Θέλω να γράψω κι εγώ κάτι για τη γειτονιά μου κι ας μη ζω πια στην Αθήνα.
Μένω σε μια ήσυχη και "πολιτισμένη" περιοχή της Ρόδου. Καθαρή, με κήπους και δέντρα, με κάποια ωραία παλιά αρχοντικά.
Οι παιδικές χαρές ωστόσο (που δεν τις επισκέπτονται οι τουρίστες), είναι σε κακό χάλι και κάποιοι υποστηρίζουν ότι φταίνε οι αλλοδαποί γι' αυτό. Δεν φταίει ο Δήμος, που ενώ είναι από τους πλουσιότερους της Ελλάδας είναι καταχρεωμένος και δεν τις συντηρεί ούτε τις καθαρίζει, φταίνε οι ξένοι. Τέλος πάντων.
Έχω μια γειτόνισσα που την ακούω να φωνάζει συνέχεια στην κόρη της επειδή δεν διαβάζει. Κάποια στιγμή, την άκουσα να της λέει ουρλιάζοντας "δεν θα ανεχτώ τίποτα λιγότερο από είκοσιιιιιιιιι".
Μια άλλη γειτόνισσα, μάλλον χωρισμένη, προειδοποιούσε την κόρη της μεταξύ άλλων, ότι θα της κάνει "τα μούτρα κρέας".
Ο γείτονας απέναντι, μια μέρα που μάλωνε με τη γυναίκα του, την απειλούσε με μαχαίρι και την έβριζε με τα χειρότερα λόγια.
Πιο πέρα, μένει μια μάνα με την κόρη της, η κόρη 30αρα, με φούστα μέχρι τον αστράγαλο, σκυφτή μαραμένη κορμοστασιά, τις βλέπω κάθε μέρα να περπατάνε γρήγορα στο δρόμο η μάνα μπροστά η κόρη πίσω, πάντα αμίλητες.
Ο πλούσιος έμπορος από κάτω, έχει χρόνια να πάει διακοπές γιατί φοβάται μην του πάρουν "οι υπάλληλοι το εμπόρευμα και του αφήσουν άδεια τα κουτιά". Μόνο όταν θα μπει κι αυτός στο κουτί του θα ησυχάσει.
Όλοι αυτοί είναι Έλληνες. Όλο αυτό μου προκαλεί φόβο.
