Πάνω που άρχισαν να μ' αρέσουν -λέμε τώρα, τηρουμένων των αναλογιών λόγω μπέμπας- τα Χριστούγεννα φέτος, μέχρι και δέντρο στόλισα για πρώτη φορά στη ζωή μου -με μία εσάνς αβανγκάρντ στο χρώμα οφείλω να πω, αν και ένα μαύρο όπως της Σωσώς στα Εγκλήματα δεν θα με χάλαγε- ήρθαν τα Γεγονότα και οι πόλεις μοιάζουν κατακυριευμένες από καλικαντζαράκια που καταστρέφουν, διαμαρτύρονται, χαλάνε τη βιτρίνα κυριολεκτικά και μεταφορικά και να που τελικά αυτά τα Χριστούγεννα μ' αρέσουν πάρα πολύ. Ένα τραγικό γεγονός στάθηκε η αφορμή για το ξύπνημα που ταρακούνησε σαν ηλεκτροσόκ, γενιές, τάξεις και χώρες. Ένα αθώο θύμα, πολλές υλικές ζημιές, κινητοποίηση, φόβος, οργή και έξαψη.
Αυτές οι μέρες δεν ήταν γλυκερές όπως άλλες γιορτινές, δεν προλάβαμε να μελαγχολήσουμε για τους φτωχούς, να επενδύσουμε το υστέρημά μας σε καλές πράξεις προσβλέποντας σε μια καλή θεσούλα στον Παράδεισο, δεν προλάβαμε να λιώσουμε τις σόλες μας στην αναζήτηση της ιδανικής γιρλάντας, του πρωτότυπου δώρου, του λαμπερού μακιγιάζ, του φαντασμαγορικού τίποτα που ξεγελάει κάθε τρεις και λίγο την ανυπόφορα σικ χαμοζωή μας. Όχι, βγήκαν τα παιδιά στους δρόμους, βγήκαν οι πέτρες, τα λουλούδια, οι μολότοφ, τα συνθήματα. Βγήκε η νιότη από το λήθαργο, ξύπνησε το αίμα,αναψοκοκκίνησαν τα μάγουλα, σφυροκόπησαν οι καρδιές. Δεν ξέρω τί στ' αλήθεια διεκδικούν τί είναι αυτό που τους καίει κατά βάθος.
Δεν ξέρω καν αν το πιστεύουν αυτό που κάνουν, ή μαγεμένα τρέχουν σε μια πίστα real life (ή reliefe) ως άλλο video game διαδραστικό με δάκρυα. Δεν συμμερίζομαι όσους λένε "τί θέλετε επιτέλους; κάντε προτάσεις δώστε ιδέες" δεν είναι δουλειά δική τους αυτή, άλλοι χρυσοπληρώνονται και είναι υπεύθυνοι να σπάσουν την κεφάλι τους να δώσουν λύσεις, αυτοί που φταίνε για τα αδιέξοδα της σημερινής νεολαίας, για την τρέχουσα κατάσταση, για το μαύρο χάλι. Αυτοί που χαράμισαν τις ψήφους μας και αυτοί που διορίστηκαν από τους άχρηστους αφού τους ψήφισαν.
Ίσως και να 'χουν δίκιο όσοι λένε πως χρησιμοποιήθηκε μια παρωχημένη συνθηματολογία, περίμεναν κάτι πιο φρέσκο, πιο εξαντρίκ, πιο ουτοπίκ, μόνο που τα παιδιά δεν είναι διαφημιστές. Πώς να εκφράσεις την αγανάκτησή σου όταν σ' έχει σκεπάσει από την κορυφή μέχρι τα νύχια και κοντεύει να σε πνίξει; Μία είναι η λέξη που έρχεται στο μυαλό, αλλά και να την πεις δεν βοηθάει. Μόνο να τους τη φτύσεις στα μούτρα, όχι στους μπάτσους γενικά, ούτε στους πολιτικούς γενικά, ούτε στους κεφαλαιοκράτες γενικά, αλλά σε όσους σου λιώνουν την αξιοπρέπεια της ζωής σου με το κωλοτακούνι τους. Αυτούς ειδικά, χέστους μεγάλε και μικρέ. Κι εσύ που θα ψηφίζεις σε 2 χρόνια, και σε 15 που μπορεί να 'χεις κι εσύ κοιλίτσα και καράφλα (δεν είναι δα και λέπρα, κούλαρε) μην ξεχάσεις και μην παραβλέψεις και μην υποκύψεις στο ρουσφέτι. Μην χαριστείς σε κανέναν. Και να είσαι σωστός. Μόνο τότε θα ΄σαι άρχοντας. Όμορφά παιδιά, η περιπέτεια άρχισε.
Υπάρχουν κάποιες λέξεις κρυμμένες ανάμεσα στις άλλες, σαν χαλίκια. Δεν τις ξεχωρίζεις εύκολα, να όμως που σου κάνουν όση ζωή διαθέτεις να τρέμει σύγκορμη, στο κάθε δυνατό κι αδύνατο σημείο της... Τότε πλακώνει ο πανικός... Μια πλημμυρίδα... Μένεις εκεί δα σαν κρεμασμένος, πάνω απ' τις συγκινήσεις... Είναι μια θύελλα που ήρθε, που πέρασε, μια θύελλα πάρα πολύ σφοδρή για σένα, τόσο άγρια που δεν θα φανταζόσουν ποτέ ότι μπορεί να συμβεί κάτι τέτοιο μόνο και μόνο με τα συναισθήματα... Άρα, δεν φυλαγόμαστε ποτέ αρκετά απ' τις λέξεις, ιδού το συμπέρασμά μου.σελ. 566-567
-και τέρμα-
Καλή, αξιοθαύμαστη Μόλλυ! Θέλω, αν μπορεί ακόμα να με διαβάσει από κάποιο μέρος που δεν το γνωρίζω, να ξέρει πως δεν άλλαξα για κείνη, πως την αγαπάω ακόμη και πάντα, με τον τρόπο μου, πως μπορεί να ΄ρθει εδώ όποτε θελήσει να μοιραστεί το ψωμί μου και τη λαθραία μου μοίρα. Αν δεν είναι πια όμορφη, ε, δεν πειράζει! θα τα βολέψουμε! Έχω μέσα μου φυλάξει τόση δική της ομορφιά, τόσο θαλερή, τόσο θερμή, που ΄χω κάμποση και για τους δυο μας, για τουλάχιστον είκοσι ακόμα χρόνια, ώσπου να 'ρθει το τέλος.σελ. 283
Κι αν νιώθουν οίκτο οι άνθρωποι για τους τυφλούς και τους ανάπηρους, κι αν έχουν απόθεμα αγάπης! Το 'χα αισθανθεί κάμποσες φορές έντονα το απόθεμα αγάπης. Υπάρχει μπόλικο από δαύτο. Δεν μπορείς να πεις τ' αντίθετο. Μόνο που 'ναι κρίμα να παραμένουν τέτοια γομάρια με τόσο απόθεμα αγάπης οι άνθρωποι. Δεν τους βγαίνει, αυτό είναι όλο. Εντός τους είναι και εντός τους μένει, δεν τους χρησιμεύει σε τίποτα. Ψοφάν εντός τους από αγάπη.σελ. 461
Και τόσους αιώνες τώρα, βλέπουμε τα ζώα μας να γεννιούνται, να τυραννιούνται και να ψοφάν μπροστά μας, δίχως να συμβεί ούτε σ' εκείνα τίποτα σπουδαίο, εκτός απ' το να ξαναπαίρνουν τη σκυτάλη της ίδιας ανούσιας χρεοκοπίας, εκεί που τόσα άλλα ζώα την είχαν αφήσει. Θα 'πρεπε πάντως να το 'χαμε καταλάβει. Αδιάκοπα κύματα άχρηστων όντων έρχονται απ' τα βάθη των χρόνων να πεθάνουν διαρκώς μπροστά μας, κι όμως μένουμε κει δα, ελπίζοντας κάτι... Ούτε το θάνατο να σκεφτούμε δεν είμαστε άξιοι. σελ. 390
Θα 'λεγε κανείς ότι μπορεί πάντα να βρεθεί για οποιονδήποτε άνθρωπο ένας κάποιος λόγος για τον οποίο είναι έτοιμος να πεθάνει, και μάλιστα αμέσως κι ευχαρίστως. Μόνο που δεν του παρουσιάζεται πάντοτε η ευκαιρία του να πεθάνει ωραία, η ευκαιρία που θα του άρεσε. Πάει λοιπόν κι αυτός να πεθάνει όπως μπορεί, όπου λάχει... Μένει κει δα ο άνθρωπος, πάνω στη γη, κι όλος ο κόσμος τον παίρνει για κόπανο συν τοις άλλοις και για δειλό, ενώ του λείπει μόνο η πεποίθηση. Είναι φαινομενική η δειλία.σελ. 386
Έρχεται μια στιγμή που 'σαι ολομόναχος, όταν φτάνεις στην άκρη όλων όσα μπορούν να σου συμβούν. Είναι η άκρη του κόσμου. Η ίδια η λύπη, η δική σου, δεν σου αποκρίνεται πια τίποτα, και πρέπει τότε να γυρίσεις πίσω, ανάμεσα στους ανθρώπους, όποιοι κι αν είναι. Δεν κάνεις το δύσκολο κάτι τέτοιες στιγμές, αφού και για να κλάψεις ακόμα πρέπει να επιστρέψεις εκεί όπου όλα ξαναρχίζουν, πρέπει να γυρίσεις κοντά τους.
σελ. 385
